Donderdag, 05-09-2019, 15.30 u.

Wax in, wax out…!

De eerste schoolweek zit er bijna op, voor de kleine kapitein en hij schijnt het prima naar zijn zin te hebben. Dat laatste zal mogelijk nog gaan veranderen als hij een klein beetje weg heeft, van zijn vader en/of opa. School was voor laatstgenoemden, een zinloos tijdverdrijf en helaas heb ik in beide gevallen, geen leerkracht meegemaakt, die zag wat het probleem was en hoe eenvoudig, de oplossing had kunnen zijn. Zelfs de wiskundedocent die mij ooit verwekte en op wie ik wel degelijk lijk, heeft nooit kunnen vinden wat the bottleneck was.


Maar goed, terug naar de kleine kapitein. Van kleine kapitein naar leerling op de basisschool, was nog een relatief kleine stap maar nu is Guus echt de grote Boze mensenwereld in gestapt. Samen met zijn ome Dennis, is hij nu de (denkbeeldige) wereld ingestapt van Mr. Myagi. Een nieuwe karate-kid is geboren en de naam is Guus, stoere Guus en dat is effe wat anders dan de kleine kapitein!


Toen ik de foto’s kreeg opgestuurd van Dennis, schoot ik toch even vol want plots realiseer je jezelf, dat hij geen baby meer is, geen knuffelkoter maar gewoon een mens, dat de ontdekkingsreis van dit leven, weer een nieuwe richting op laat gaan. De foto’s tonen het respect, de ernst maar ook het plezier en de pret, die onze kleine karate-kid, beleefd bij zijn eerste serieuze karate les. Potdorie, wat is hij stoer en wat kijkt hij stoer op de foto’s en er glijdt een glimlach over mijn gezicht. In gedachten hoor ik mijn moeder dingen herhalen, waarvan ik dacht dat het stereotype uitspraken waren, die zo heerlijk konden stigmatiseren.


Jammer, ouwe kapitein, sprak ik tot mijzelf, dit is het leven, niet meer en niet minder. We worden geboren en vervolgens worden we gepamperd, geknuffeld en aan de hand meegenomen om wegwijs te raken, op de weg die leidt tot het uiteindelijke andere uiteinde van het leven. De stem van moeders tettert in mijn oren “kleintjes worden groot” maar ook “Ha, jongen” of Ha, knul” ongeacht, hoe oud je was. Het warme “Ha, jongen” klonk luttele dagen voor haar vertrek “naar daar, waarvan ik niet weet, hoe het er uitziet” en liefdevoller was niet mogelijk geweest.


Je ziet, dat ik heel snel afgeleid ben en zijsporen bewandel. Terugdenkend aan voornoemde momenten, komt er vaak een weemoedig gevoel in mij op en dat gevoel associeer ik vaak met ervaringen, die ik in het “nu” opdoe. Gevolg is wel, dat ik eigenlijk niet meer weet, welke kant ik op wilde gaan, met dit verhaal. Daarom ga ik gewoon terug naar de kleine kapitein en in mijn verbeelding hoor ik, ome Dennis, aan hem roepen, “wax in, wax out”. Ik hoop dat de kleine kapitein niet vergeet, dat hij kapitein is maar anderzijds, is dat het gevolg van onze ontdekkingsreizen. Je gaat soms een kant op, die niemand verwacht had of niemand kon voorzien maar daarom zijn we mensen. We kunnen mopperen op de onbestendigheid van het weer maar geloof me, wij mensen zijn nog veel veranderlijker dan het weer.


Ik ben nu bezig om een lang beloofde piratenvlag aan een “vlaggenmast” te bevestigen, dus wie weet is hij één dezer dagen, opnieuw de kleine kapitein maar dan op een piratenschip!