Maandag 23-09-2019, 11.00 u.

Strak? Gas!

Vorige week zondag, werden we door de jonge kapitein uitgenodigd om samen met de kleine kapitein en een goede vriend, te gaan varen. Buiten een stevig windje, was het prima weer en zoonlief wilde nog een poging tot waterskiën, gaan wagen. Aangezien hij dan iemand nodig heeft met een vaarbewijs, werd de ouwe kapitein, snel aangesteld als nieuw bemanningslid voor de snelle schuit.


Varen op rivieren als de Beneden Merwede, blijft altijd bijzonder. Of je nou met grote snelheid en de wind in je haren over het water scheert, stuiterend over de hekgolven knalt en de waterdruppels in je gezicht voelt of gewoon rustig vaart, dat maakt niet uit. Net als op de motorfiets, voel je een bepaalde vrijheid, die lastig te omschrijven is.


Het gebied waar waterskiën is toegestaan, ligt een paar kilometer verder, in de Nieuwe Merwede, die grenst aan de Brabantse Biesbosch. De kleine kapitein had in de Peulensluis, dicht bij huis, al praatjes genoeg en zijn heldere stem, galmde met echo in de sluis, die onder de A-15 door gaat. Zo klein als hij is, vind hij het varen heerlijk en zijn fantasie gaat helemaal los. Het ene moment is hij een levensgevaarlijke piraat zonder mededogen en het volgende moment, heeft hij hulp nodig bij het kakken omdat het niet lukt om zijn broek fatsoenlijk omhoog te doen.


Als eerste was onze gast die geen bloedverwant is, aan de beurt maar die moest na behoorlijk wat pogingen constateren, dat de wind met bijbehorende golfslag en gestuiter, het voor hem onmogelijk maakte om voor langere tijd, goed op de ski’s te staan. Vervolgens was de jonge kapitein aan de beurt en mocht de ouwe, plaats nemen aan het roer. Even de bediening van het gashendel aanvoelen en wat handigheidjes onder de knie krijgen, om te besluiten dat het evenement kon beginnen.


Nou heb je bij het waterskiën, minimaal 3 personen nodig om van start te kunnen en mogen gaan. Er is een bestuurder nodig, er is een uitkijk nodig en uiteraard een skiër. De eerste is voor de bediening van het monster en het totale overzicht. De uitkijk zorgt voor het zicht op de skiër en de communicatie tussen alle betrokkenen en zo weet de bestuurder wat er achter hem gebeurd of zou moeten gebeuren. Na wat gewenning, had zowel de ouwe als de jonge kapitein, de slag te pakken en de kleine kapitein, hield alles nauwlettend in de gaten. Zo hoorde hij de “uitkijk” steeds roepen als de ski-lijn strak stond en het gas erop kon. De kreten “strak” en “gas”, klonken veelvuldig over de Nieuwe Merwede, die middag en de kleine kapitein, gaf ogen en oren, goed de kost.


Onvermijdelijk als er een “tiet van komen” is geweest, dat er ook een “tiet van goan” komt. Volgens Guus hadden we best nog even kunnen blijven want hij had het best naar zijn zin, bij oma op schoot. Maar het klokje van gehoorzaamheid dringt aan omdat er op tijd gegeten moet worden en bedtijd onverbiddelijk is als je de andere dag weer naar school moet.




Op de terugweg wilde de kleine kapitein, toch nog nagenieten van het watersporten. De ski’s en de ski-lijn lagen op de vloer van de boot en knipoogden naar onze kleine avonturier. Eerst stapten zijn kleine voetjes in de veel te grote bindingen en waande hij zichzelf al, serieus skiër. Balans is lastig als er grote schepen om je heen varen, die behoorlijke golven op je af sturen. Eerst hield Guus zich nog vast aan oma maar hij had al snel een alternatief toen hij de opgerolde lijn zag liggen.


Onze ski-gast deze middag, was de klos. De kleine kapitein pakte de stok in zijn handen en “beval” Leon, om het andere eind van de lijn vast te houden. Toen Guus getest had of hij aan de lijn kon gaan hangen, ging hij los. Hij liet zich naar achter hangen en als de lijn gespannen stond, brulde hij: “Strak!” dat had hij vanmiddag vaker gehoord en leek hem wel gepast. Vervolgens hing hij ietwat achterover, keek rond of we hem wel zagen en schreeuwde vervolgens: “Gas….!”. Kopiegedrag noemen we dit met een mooi woord maar volgens mij zijn we (bijna) allemaal groot geworden met kopiëren, dus daar is niets mis mee.


De overtuiging in zijn gezicht en de vastberadenheid bij zijn handelen, zorgden ervoor, dat mijn omvangrijke voorgevel, voorzichtig begon te schudden en mijn mondhoeken van oor tot oor trokken. Ik kan je verzekeren dat de afgelopen week, de kreten “strak” en “gas” niet alleen op het water hebben geklonken. Al was het alleen maar om opnieuw een grote grijns op mijn gezicht te toveren en nog even na te genieten van dat moment.