Woensdag 06-11-2019, 13.00 u.

Nieuwe opa-oppasdagen een feit!

Een nieuw tijdperk van oppassen, is aangebroken voor deze opa! Dit keer, past opa twee keer een dagdeel op, want 1 hele dag, was een beetje veel van het goede en opa is tenslotte geen 20 meer, ja zelfs geen 50. Ik heb ernaar uitgekeken en ik heb er tegenop gezien. Heerlijk om die twee kleine monstertjes rondom mij heen te hebben en anderzijds een kriebeltje, dat geschaard mag worden onder de noemer “onzekerheid”. Hoezo onzeker, denk je dan misschien maar de verantwoordelijkheid, voor twee onvervangbare kostbaarheden, vind ik best groot. Het getuigd van vertrouwen maar ik wil het natuurlijk ook goed doen, zonder haperingen! De jeugd heeft daar uiteraard andere gedachten over en dat zorgt voor een grijns, een glimlach of zelfs schuddebuiken en pijn in je pens.


Vorige week donderdag was de eerste donderdag, in de nieuwe oppas-reeks en ik heb geweten, dat er een nieuwe schoolbezoeker bij zit, die gewoonten, mening en taalgebruik van medeleerlingen, zonder moeite overneemt.


Als ik de kleine kapitein op ga halen, aan het eind van de schooldag, druipt de vermoeidheid van zijn gezicht. Hij moet nog serieus wennen en dat is helemaal niet erg, zolang hij maar niet onredelijk is c.q. wordt. Na een greep in de zak met “spekkies” en een dorstlesser, vond Guus het tijd om een poosje te puzzelen. Tot mijn stomme verbazing, knalde hij een puzzel in elkaar, die ik als moeilijk had beoordeeld, wat wil je tenslotte met 4 jaar? Op zijn eigen tempo en zonder haperingen, had hij de puzzel al snel voor elkaar gebokst en ik vond dat best knap.


Mijn complimenten deden hem niet zoveel en een verzoek om tv te mogen kijken volgde. Geen probleem kleine vriend, duik maar lekker in de kussens van de bank en zeg maar wat je wil zien. Op dit moment is Brandweerman Sam, helemaal hot en de bijbehorende begin-tune kan Guus, zo meezingen. Terwijl de kleine kapitein op de bank, van het ene naar het andere kussen rolt en duidelijk “nest zoekt”, bereid ik in de keuken, de maaltijd voor deze avond. Ik heb namelijk wel bedongen, dat we 1 keer in de week met elkaar eten omdat ik dat, gewoon gezellig vind. Het levert vaak een stuk cabaret op omdat Guus “loskomt” tijdens het eten. Zijn (vaak fantasierijke) verhalen rollen over tafel, tussen de piepers en de doperwten door, om overgoten te worden met een jus, van kinderlijke onschuld.


Vorige week was niet anders en toen de kleine kapitein, samen met mams, paps en opa aan tafel zat om zijn stamppot zuurkool met spek en worst te verorberen, kwam hij los. Een wat warrig verhaal over zijn omzwervingen met de skelter c.q. tractor over het schoolplein, werden plots doorkruist met de naam van een klasgenoot, die ik hier niet zal herhalen. Ik acht dat ethisch niet echt verantwoord. Guus vertelde dat deze klasgenoot voor zijn voertuig was gaan staan, waardoor hij niet verder kon rijden. Toen hij achteruit wilde rijden, ging de rebellistische klasgenoot, achter Guus zijn voertuig staan. Guus was daarover slecht te spreken en in het vuur van zijn beleving, sprak hij de wijze woorden: “En als dat k*tjong, het weer doet rijd ik gewoon over hem heen!”. Zo dan, daar was geen woord Frans bij.


Gevolg was, dat de aanwezige volwassenen elkaar niet aan durfden te kijken omdat scheurbuik van het lachen, onvermijdelijk zou zijn. Guus voelde de stemming aan en had blijkbaar het gevoel, dat hij gerust nog een duit, in het overvolle zakje kon doen. Hij ging direct, in volle vaart, door naar de volgende ronde en sprak de wijze woorden: “Jaha, en dan sla ik hem zo voor zijn harses!”. Ook hier, uitsluitend verstaanbare kreten voor kaaskoppen. Tja, dat was de welbekende druppel, die de emmer over deed lopen. Ik zat al enigszins te hikken maar toen ik het waagde om naar de overkant van de tafel te kijken, brak de spreekwoordelijke pleuris uit en konden we het lachen niet meer inhouden. Buikpijn en tranen van de lach waren het gevolg van de verhalen, van de kleine kapitein, die eerst verbaast opkeek om vervolgens mee te gaan zitten lachen. 


En toch, vraag ik me serieus af, van wie de kleine kapitein, deze onverbloemde welbespraaktheid heeft. Ik heb geen flauw idee…..!

Uiteraard samen met zijn onafscheidelijke kroel "Nijn".