Maandag 11-11-2019, 19.00 u.

Soms zijn dingen voor altijd anders….

De dagen zijn weer behoorlijk aan het “korten” en dat brengt bij mij altijd wat sentiment teweeg. Er zijn tijden geweest, dat ik er tegen vocht en van baalde, maar dat probeer ik achterwege te laten, het kost namelijk onnodig veel energie, die ik beter ergens anders in kan investeren.


Gisteren was het bijvoorbeeld, de sterfdag van mijn moeder, de 8^e om precies te zijn. Op 10-11-12, ging het licht voorgoed bij haar uit en ik geloof niet dat er dagen bij zijn, dat ze niet, door mijn gedachten wandelt. Zo zijn er nogal wat data die op mijn eigen, interne harde schijf, gekerfd zijn door omstandigheden, van uitéénlopende aard. Van hele blije naar hele mooie, naar hele trieste momenten, het is net de “Grote Boze mensenwereld” en hoe ouder je wordt, des te gevarieerder wordt het aanbod van de gebeurtenissen.


Vorige week was mijn lief jarig en dat is een dag waar ik naar uitkijk. Niet omdat ze opnieuw wat ouder wordt maar omdat we er wat bijzonders van maken. Overmorgen op de 13^e zou mijn 1^e grote liefde, 56 jaar geworden zijn maar ze is nooit verder mogen komen dan 34. Toch blijft ook die datum met rood omrand, in mijn grijze massa gemarkeerd staan.

Omdat niemand zekerheid heeft gekregen in dit onmetelijke leven, buiten het feit dat we allemaal op zeker moment, ons hoofd te rusten leggen, is het zaak om te genieten. Genieten van wat je hebt, van wie je hebt en wat je allemaal doet c.q. zou kunnen doen.


Zo heb ik dus gisteren, na het uitlaten van mijn trouwe vriend, die overigens mijn stemming op bijzondere momenten zeer goed aanvoelt, de fiets genomen, om af te reizen naar Gorinchem. Als de kou doordringt door de speklaagjes, realiseer je  jezelf pas, hoe mooi het eigenlijk allemaal is. Een strak blauwe lucht, een zonnetje en koude jatten omdat het iets frisser is dan gedacht. Gelukkig liggen de Viking-handschoenen in de transportmand voorop de fiets maar ik had gedacht, ze nog niet nodig te hebben. Kun je rekenen? Juist, mis gerekend!


Bij wijnlokaal La Caponière, bleken ze gelukkig niet alleen wijn te hebben maar ook bijzondere biertjes. Nicht Evaline, exposeert daar tijdelijk en we hadden afgesproken om deze middag lekker bij te kletsen, onder het genot van een goed glas. Het was gezellig en ik heb genoten van de sfeer, de mensen, de lekkere biertjes en het feit dat ik even helemaal afgeleid was, van datgene wat mij in een sentimentele bui mee kan trekken. De biertjes hebben hun werk aardig gedaan en ik was blij dat mijn fiets, de weg terug zo goed had onthouden. Stel je voor…!


Met opgeheven hoofd, ga ik de komende periode tegemoet, ook nu het vandaag weer ouderwets herfst was ( wat een pokkenweer!). Natuurlijk, dat azijnzeiken, zit er gewoon in gesleten en ik kan het niet nalaten, om mijn ware aard even te etaleren.


Om een oude “liefde” weer eens op te pakken, voeg ik aan dit verhaal, nog een gedicht toe, dat was namelijk iets te lang geleden.

“Soms lijkt het

of ik ben blijven hangen

in een grijs verleden,

met een vreemd verlangen

om niet meer terug te komen

in het heden.

Het is slechts schijn

maar dat “oude” voelt zo echt

en ik kan niet meer

dan mijzelf zijn,

maar dat maakt mij

nog niet slecht.

Een oude krijger,

dansend in de sneeuw,

de overgave die ik weiger

om te kunnen zeggen,

ik heb gevochten

als een leeuw.

De gedachte neemt mij mee

en steeds zie ik het kruis,

ik knik berustend en tevree,

ik weet, straks…..

straks ga ik naar huis.”