Woensdag 13-11-2019, 10.00 u.

Moeders.

Ooit schreef ik, in één van mijn stukjes: “Moeders sterven niet, moeders gaan!” en daar blijf ik bij. De dag dat mijn moeder ging en dat de moeder van mijn trots, verjaarde, liggen nog geen 72 uur van elkaar verwijderd en die dagen luiden, een voor mij, lastige periode in. Zelfs na al die jaren, kriebelt het nog steeds en zeker op een dag als vandaag. De lucht varieert in kleur van donkergrijs tot pikzwart en de regen komt met grote regelmaat, met enorme bakken, uit de hemel. Huilen ze daar met mij mee of is het de bedoeling dat we hier gewoon gaan verzuipen?


Op 13 november 1963, werd het meisje geboren dat later, de moeder zou zijn van onze zoon, die ondertussen, is uitgegroeid tot een gezonde, goudeerlijke en stoere papa, die zelf een manneke en een meiske, aan het opvoeden is. Dat doet hij aardig en hij roept zelf vaker, dat de kleine kapitein en de kleine prinses “goed gelukt zijn”. Terecht overigens!


Maar op momenten als vandaag, ontbreekt er iets. Het gevoel dat er een verjaardag is, die gevierd moet worden, is onmiskenbaar aanwezig maar de jarige ontbreekt. Ze ontbreekt niet echt want ze zit wel degelijk, heel diep van binnen bij ons allemaal. Het zijn ook de momenten dat je, je eigen moeder kan horen zeggen dat ze zo trots is. Al het kroost om haar heen, de drukte van het, spreekwoordelijke krijgsgeweld, van de jeugd. Ze zou genoten hebben en Marion evenzeer. Deze 2 moeders hadden nogal wat verschillen maar als het ging over (klein)kinderen, dan zag je ze groeien terwijl ze maar 153 en 160 cm groot waren. Toen zag ik het (nog) niet maar nu kan ik janken, als ik bedenk, hoe ze zouden glimmen van trots.


Dat “janken” bedoel ik overigens letterlijk want dik 35 jaar diabetes, gecombineerd met een serieuze beroerte en hartinfarct, zorgen voor een andere emotionele beleving. Niet bij iedereen maar bij mij dus wel. Voeg daarbij een genetisch trekje van “haar die ging” en de neerslachtigheid, zou als een warme deken, om je schouders kunnen zakken. Dit, het schrijven over mijn gevoel, helpt mij aardig om op de been te blijven, samen met mijn harige, vierpotige vriend, die nu luidkeels, ligt te snurken op zijn privé bankje, beneden in de kamer. Opa zit namelijk in een ruim vertrek, wat ooit slaapkamer was van zoonlief maar nu atelier is voor de man, die inmiddels stamhoofd is geworden van deze clan, door het wegvallen van de voorgaande generaties. Uiteraard mag ik mijn lief niet vergeten, die vaak op de juiste momenten weet te zwijgen, de juiste dingen zegt of gewoon naast me is en laat voelen, dat ze me niet laat vallen. Ik noem haar dan ook vaker, mijn anker!


Van 1998 en 2012 tot nu, lijkt een eeuwigheid voor de meesten maar voor mij, voelt het zo dichtbij, dat ik het gevoel heb, dat het weer gebeurd, ik kan het lastig uitleggen. Data, tijdstippen en voorvallen c.q. gebeurtenissen, kan ik zo oplepelen of het een uur geleden is gebeurd. Ook het bijbehorende gevoel, de emotie en de machteloosheid, komen terug of het moment, weer terug is.


Ben ik gek? Natuurlijk! Maar ik ben bijna net zo gek als ieder ander. Er zijn namelijk maar weinig mensen, die niet een “zwakke plek” hebben, als ik het tenminste zo mag noemen. Het zorgt bij mij, voor mijn creativiteit, hoe vreemd het ook zal klinken maar ik ervaar het zo, op zeker! Vandaag branden er bij mij dus kaarsjes en wierook. Er klinkt muziek die thuis hoort bij de Native American en die heerlijk aanvoelt door de massieve drums en heldere tonen van de panfluit. En ja ik huil. Ik huil niet alleen om Marion en mama maar ook om pa, Manfred en alle anderen, die ik met regelmaat mis, om samen een borrel te drinken op onze trots!