Aftakeling.

Zondag 12-01-2020, 10.15 u.

Aftakeling.

Wat een leuk en zorgeloos weekend had moeten worden, werd een koude, kille benadrukking, van het ouder worden. Met benadrukking wil ik niet iets triests of naars aanhalen maar gewoon de kale feiten, die je met 2 voeten terug zetten op Moedertje Aarde en je fijntjes laten weten, dat je je beste tijd hebt gehad! Amen.


Aan de vooravond van mijn 58^e verjaardag, bleek heel pijnlijk, dat mijn (eigen) gebit c.q. tanden, niet meer bestand is/zijn, tegen spek met zwoerd. Het lazerde in elkaar zoals het Acropolis ooit deed. Niet op stel en sprong instorten maar langzaam en subtiel, in grote stukken afbrokkelen. Zelfs de deskundigen, voor zover die in het weekend bereikbaar zijn (niet dus, weet ik vanuit mijn eerdere ervaringen), stonden er hoofdschuddend bij en vertoonden een uitstraling, die “reddeloos verloren” uitdrukt. Triest!


Klap op de vuurpijl, was een bijzonder goedkope “Saar-imitatie”, waarbij ik was vergeten, dat ik in bed lag én dat ik geen luier aan had. Nou draag ik al een jaartje of 55, geen luiers meer maar in dit geval zou het een uitkomst zijn geweest! En dat op zondagmorgen om half zeven, in alle rust, gelegen naast mijn lief. Gelukkig verkeerde die nog in een staat van “schijndood” en heeft ze er weinig van meegekregen, hoop ik!


Mogelijk komt er ooit een moment, dat dit soort gebeurtenissen, minder emotioneel wordt maar dan heeft Dr. Alzheimer zijn weg al gevonden, in mijn grijze massa. Overigens vrees ik die momenten van vergeetachtigheid nu al want de nuchtere waarheid zal langzaam doordringen als de bijbehorende luchten, mijn neusgaten bereiken. De luchten die vrijkwamen waren namelijk, wel degelijk “des Saar’s”. Je twijfelt zelfs of je mogelijk al niet, in een zekere staat van ontbinding verkeert.


Erg ontnuchterend als je op zondagmorgen om kwart voor zeven, je bed af staat te halen, in een temperatuur van een graad of 3 want zo fris, is het in mijn slaapkamer. Maar ja, met de slaapkamerdeur open, trekt het redelijk snel door in zo’n vertrek en kun je al rap weer gewoon ademhalen, zonder onwel te worden.


Gelukkig was er ook iets te melden, dat niets met aftakeling of verval te maken had. De jaarlijkse brunch, bij van der Valk in Vianen met alle “oppas-grootouders”, samen met de kleine kapitein, de kleine prinses en hun paps en mams, was een feit. Altijd super gezellig en gastronomisch gezien, bijzonder aangenaam, vind ik persoonlijk. Ook deze keer is het me niet gelukt om van alle gerechten, die ik lekker vind, iets te proeven. Het is gewoonweg te veel of zou, met het stijgen van de leeftijd, de maag toch slinken? I'm only human after all…..