Diva Saar

Woensdag 11-03-2020, 11.40 u.

Diva Saar.

Vanmorgen aan het ontbijt, zat ik op mijn gemak, de dag van gisteren te overdenken. Niets bijzonders want dat zullen ongetwijfeld, meer mensen doen. Onder het genot van een grote kom thee (de koffie was nog niet doorgelopen!), zat ik in mijn telefoon te bladeren en bekeek ik, de foto’s die ik gisteren maakte, van de jongste herrieschopper binnen de familie.


Zo stil als Saar de eerste 6 maanden van haar leven was, begint ze nu recalcitrante trekjes te vertonen en wee als ze haar zin niet krijgt of erger, wat ze in haar hoofd heeft, niet lukt. Het neigt naar terrorisme want horen en zien vergaat je. Overigens betekend dit ook, dat er meer te melden valt want in de eerste periode, zou je vergeten hebben, dat er nog iemand in huis was naast Boaz.


Mijn kleine Tuttebel maakt nu ruimschoots goed, wat ze eerder achterwege liet en waarbij opa de loftrompet stak, over de rust die ze meebracht. Het woord “rust” komt u alleen in me op als ze lekker in haar bedje ligt te knorren. 


Nu Saar meer leven in de brouwerij brengt, brengt ze ook redenen aan om met haar te tutten. Bij jongens ga je met een bal en met de auto’s aan de gang maar bij meiden, ga je meidendingen doen, betrap ik mezelf op. Aangezien aan onze kant, binnen het gezin van ouders, niet eerder meiden zijn geboren, moest ik even wennen. En daarnaast zorgt de hoeveelheid peseta’s die ik tot mijn beschikking heb, ervoor dat ik wat moet improviseren.


Afgelopen weekend, las ik de reclamefolder van de Wibra en er moeten in mijn ogen lichtjes zijn gaan branden. Het krantje stond namelijk vol met babyattributen, vooral voor meisjes. Derhalve liep deze opa op maandagmorgen door de Wibra, waar ik dus duidelijk opviel. Zwangere dames met kleine kinderen en grijzende dames aan hun zijde, keken mij aan met een blik, die ik hier niet in mijn “vertaling” zal omschrijven maar we kunnen het op zijn minst “verbaasd” noemen.


Een boodschappenmandje vol met haarbandjes, slabbetjes, verse spuugdoekjes, bijtringen en meer van deze ongein, bevredigde al snel mijn kooplust. Ik begin een klein beetje te begrijpen, hoe dat gaat als bij de andere sekse, het koopvirus toeslaat. Volgens mij is dat gevaarlijker dan Corona-virussen. Met een grijns op mijn gezicht en priemende ogen in mijn rug, vertrok ik naar mijn auto. Mijn dag kon al niet meer stuk en het mooiste moest nog komen, Saar en Guus.


Saar was nog maar net binnen en ze werd opgesierd met een nieuwe slab en een verse spuugdoek. Ze moet het gevoeld hebben want beiden trok ze voor zich uit, om uitgebreid te bestuderen met een blik die zei: “Hé, die ken ik nog niet!”. De fles werd in rap tempo geleegd. Uitgebreid verslikken van Saar bewees het nut van de nieuwe aanwinsten.


Na haar middagdutje, waarbij ze haar luier had vol geknetterd, heb ik haar eens lekker ingesmeerd met de aangeschafte Zwitsal bodylotion. Dat blijft een hele vertrouwde geur, die bijna zo oud is als er baby’s bestaan, bijna! Na het aankleden heb ik als klap op de vuurpijl, een haarband om dat kleine koppie gedaan en voor de spiegel in de badkamer, werd mijn kleine Tuttebel zowaar een kleine diva, wat een uitstraling. Bekijk de foto maar eens en oordeel zelf. 


Bij het ophalen van de kleine kapitein was ik al tijdig op het schoolplein en ik moet eerlijk zeggen dat ik bijzonder gevleid voelde, bij alle opmerkingen over zo’n lullig haarbandje van één hele euro. Alleen maar positieve reacties en als ik heel eerlijk ben, daar doe ik het een beetje voor. Gek hè, dat er een hele trotse opa over dat schoolplein paradeert met zijn twee oogappeltjes, die uiteraard, de mooiste en liefste kleinkinderen zijn van de hééééle wereld!