"Oplaadapparatuur"

Het is bijna 2 maanden stil geweest en niet zonder reden. Er is weer het nodige gepasseerd waardoor het niet van bloggen kwam. Ergens moet dan de draad weer opgepakt worden en vandaag leek mij een geschikt moment, op zo'n typisch Nederlandse dag. Grijs, grauw, wind en vreselijk veel nat. Dan gaan we maar weer eens schrijven!

Dinsdag 10-03-2020, 11.00 u.

“Oplaadapparatuur”

Zojuist heb ik mijn “oude batterij” opgeladen, met het kleinste “batterijladertje”, dat ik ken. Dat “ladertje” wordt morgen 8 maanden oud en heet Saar. Ze is ook precies even lang, mijn nieuwe, grote liefde en ik houd ongeëvenaard van haar. Zelfs oma is niet jaloers op haar!

Vanmorgen in de box, dreigde ze steeds in slaap te vallen maar dan veerde ze weer op en keek me hoopvol aan….

“Hoopvolle blikken

wierp zij opa toe

haal me hier uit

ik kan het zelf nog niet

en zou niet weten hoe!”

Een dankbare glimlach was mijn deel, toen ik Saar oppakte met de kreet: “Kom maar eens hier, kleine tuttebel.” Met 2 vingers van de linkerhand of de duim van de rechter, in haar mond, nestelde deze kleine “high power energy-batterij”, zich tegen mij aan. Dat duurde ongeveer 3 minuten en toen werd het kleine Duracell konijntje, weer actief.


Op de achtergrond knalde Arrow Classic Rock, It’s my life van Bon Jovi en vervolgens I can go for that van Hall & Oates, er uit. Toeval in deze fase van mijn leven? Hmmm, ik geloof het niet en moet denken aan mijn dagboekverhaal van gisteren over sterven in de schoot van de leunstoel (* zie onder dit verhaal).


Tja (heel) zacht meezingen, een hand op dat kleine koppie, waar ik doorlopend kusjes op druk en genieten als je voelt, dat de rust in mijn grote liefde, binnenwandelt.

Ik leg haar voorzichtig in de box, ze draait zich op haar zij, steekt haar duim in haar mond en valt bijna direct in slaap.


Mijn oude, opgeladen hart, gloeit en groeit van trots en houden van. Man, wat is ze mooi!



* Maandagmorgen was opa lichtelijk afgedraaid na een zwaar weekend en daar moest ik iets van vinden en schrijven. Dat ging zo:

“Natuurlijk doe ik het mijzelf allemaal aan maar leven betekend volgens mij, dat je moet voelen dat er iets gebeurd of gebeurd is. Zachtjes sterven in de schoot van een oude leunstoel, kan altijd nog. Ach, met een goed glas whisk(e)y en een bord vol zoetigheid, zou me dat best kunnen lukken met een grijns naar de dood op mijn gezicht. Dit weekend heb ik zoveel vaker “opa?” gehoord dan “ik hou van jou”, dat het niet te tellen was. Het mooie is, dat beide kreten, hetzelfde warme gevoel geven in dit oude karkas!”