Woensdag 09-12-2020, 13.00 u.

Nu even niet.

Nee, dit soort dagen, zijn niet de mijne! Grijs, grauw, mistig en dus een hoge luchtvochtigheid. Happend als een goudvis buiten zijn kom, naar adem, zonder al te veel resultaat. Helaas en misschien ook maar gelukkig, ben ik niet in staat het weer te veranderen. Ik denk namelijk niet dat het overgrote deel van Nederland, daar echt blij van zou worden. Mijn voorkeur zou namelijk uitgaan, naar tussen de 5 en 10 graden vorst, onder een strak blauwe hemel, waaraan een koperen ploert, zijn best doet om die verrekte aardbol, verder op te warmen. Dat ik direct, in gedachten weliswaar, een “drive-in-koek en zopie” zie, is bijzaak maar zou de situatie zeker veraangenamen.

Op een dag als vandaag, voorzie ik mijn vulpen maar weer eens van verse inkt en schrijf de blaren op mijn vingers. Nee, geen losse inktpatronen maar een grote inktpot, waarin de navulbare patroon telkens “herladen” wordt met munitie. Het kaliber van die munitie hangt af van mijn stemming en het onderwerp en kan variëren van zout tot .50, om maar eens wat te noemen.

Ik heb mij terdege gerealiseerd, dat mijn blog, al geruime tijd een onbeschreven blad is, maar mijn dagboek daarentegen, is serieus volgestort met nieuwe gebeurtenissen. Niet allemaal vrolijke shit over de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel, maar minder vermeldenswaardige feiten omtrent mijn fysieke en mentale welzijn, waar vermoedelijk niet veel mensen op zitten te wachten.

In de afgelopen maanden ben ik er ook niet echt op vooruit gegaan en mis ik die kleine terroristen soms heftig. Maar aangezien ze slechts 15 deuren verder wonen, pik ik soms wat aandacht van Guus en Saar.

Uiteraard hebben we afgelopen weekend pakjesavond gehouden en aansluitend had de kleine kapitein besloten, dat hij wilde blijven logeren. Toen dat snel geregeld was, vroeg hij timide of zijn zusje dan ook mocht blijven logeren. Ook dat probleem was snel achterover getrokken want welke opa en oma, zijn in staat om “nee” te zeggen, tegen grote vragende kinderkijkers? Wij in ieder geval niet en de kleine kapitein vierde zijn “overwinning” innig met zijn zus!

Voor mij is het mooiste van die logeerpartijtjes, het wakker worden en ontbijten. Altijd een feestje met krentenbollen, broodjes, gebakken eieren en andere lekkere dingen, waarvan je life-style-coach, niet wil weten, dat je ze gegeten hebt. Saar is duidelijk kritischer op haar eten dan de kleine kapitein was en zelfs een “bammetje” Nutella, kreeg geen dikke voldoende. Haar ogen zochten razendsnel naar een natte neus, die stapelgek is op chocolade maar het absoluut niet mag. Effe topsport om Boaz, Saar en bordje Nutella, gescheiden te houden maar in dit geval, wel van belang om te zorgen dat Boaz niet ziek zou worden. Mission accomplished, zullen we maar zeggen!

De gebakken eieren met spek en kaas, die oma maakt, zijn inmiddels traditie maar dat weet Saar nog niet, dus die krijgt gewoon zoetigheid. Overigens een echte meid want, wat ze niet wil, gaat ze ook never niet doen. Bij opa en oma hoeft dat gelukkig ook niet, daar kun je gewoon lekker zelf baasje c.q. bazinnetje zijn ( tot op bepaalde hoogte natuurlijk)!

Deze twee kleine lichtpuntjes, zijn vaker het zonnetje in opa’s leven en dat wil ik graag nog even zo houden….