Dinsdag 28-02-2023, 18.50 u.

Ik had het zelf kunnen bedenken.

Het was de eerste keer dat Guus en Saar, samen bij oma en opa kwamen logeren. De hoeveelheid prikkels die ongefilterd bij me binnenkomen maakten mij een beetje bang, dat het te veel van het goede zou zijn maar met behulp van de liefste CEO, durfde ik de gok wel te wagen. We hadden al woeste plannen gemaakt om de jeugd te onderhouden maar de grote vraag blijft altijd of die plannen uit (kunnen) komen.

Zaterdagmiddag begon de invasie en zowel de kleine kapitein als onze kleine tuttebel, waren direct luid en duidelijk aanwezig. Oma behoud het overzicht en animeert de jeugd met tekenen, kleuren, spelletjes en heel veel geduld in combinatie met sturing. Het bleek mij maar weer eens, dat “We kijken straks wel of dat lukt.” beter werkt dan “Nee, daar beginnen we niet aan!”. Ook opa’s kunnen tijdens dergelijke exercities hele wijze lessen leren!

Het was ook niet de vraag wat we zouden gaan eten maar wanneer want dat het pannenkoeken moesten worden hadden Guus en Saar allang uitgemaakt. Ik moet bekennen dat er voor mij combinaties bij waren, die ik zelf nooit bedacht zou hebben maar de wens van je gasten, is vaker jouw bevel, zo ook dit weekend. Bijna 3 pannenkoeken werkte Saar naar binnen evenals haar grote broer en toen kwam de vraag of er toch wel Magnums waren als toetje? In theorie hadden de jongelui voldoende gegeten voor de eerstvolgende 5 dagen maar niets blijkt zeker in dit leven.

Met het engelengeduld van oma, werd de jeugd onder de douche geloodst en naar bed gedirigeerd met een voorleesverhaaltje van de kleine kapitein voor zijn zus. Toen ik zelf mijn kleine tuttebel welterusten ging zeggen, liet de jongedame weten, dat het wel erg lang geduurd had, voor ik kwam. Met een diepe zucht ontsnapte mij de kreet: “Tja, ik had het zelf kunnen bedenken…”, niet wetende, dat deze kreet nog terug zou komen.

Het bleef warempel stil tot half acht zondagmorgen en dat vonden wij helemaal niet erg of beter, boven verwachting. Net voor die tijd had Saar besloten, dat het tijd werd om haar broer wakker te maken en te kijken hoe laat het was. Hij kan tenslotte klok kijken, heeft een horloge en had de order gekregen, voor half acht niet aan de bel te trekken. Guus wist dus precies wanneer er wel of niet, begonnen kon worden met rellen.

Tijdens het socializen in het grote bed bij oma en opa, bleek het kleinste mensje, de meest gemeen, stinkende scheten te kunnen laten en ze gaf het nog grif toe ook. Grote onschuldige kijkers omrand door lange spierwitte krullen, laten je zonder te verblikken of te verblozen weten, dat zij verantwoordelijk is voor de ordinaire stank, die zich in het domicilie van oma en opa verspreid. Toen ik daar iets van vond, ja, daar komt ie, zei Saar ijskoud: “Tja, dat had je zelf kunnen bedenken!”. De toon was gezet en niet voor de laatste keer dit weekend.

Na een uitgebreid ontbijt, natafelen, kleuren, aankleden en moeizaam startklaar maken, werd de reis naar het huis van oma aangevangen want de jeugd wenste de poesjes van oma weer eens te knuffelen. Of de poezen daar zo gelukkig mee waren, was effe wat anders maar aandacht zijn ze niet tekort gekomen. Zowel Guus als Saar had een eigen slaapkamer met een luchtbed en een provisorisch gebouwde tent en ook deze nacht werd overleefd, zij het met iets meer hindernissen. Maar ja, wie mag er slapen in een zelf gemaakte tent bij oma en opa?

De poezen hebben ’s nachts geholpen om Guus warm te houden, dat deden ze ook al toen ze nog vrij jong waren en mee kwamen naar Hardinxveld. Als Guus bleef logeren, hielden de katten hem wel gezelschap in zijn slaap.

Maandag werd tot grote verrassing, een uitje naar de Efteling. Zonnig maar nijdig koud, kunnen we achteraf zeggen en daar was geen woord van gelogen. Waar we eerst nog twijfel hadden over de mogelijkheden voor Guus en Saar, bleek dat best mee te vallen. De lengte-eis van de verschillende attracties was weinig problematisch omdat we voornamelijk in het sprookjesbos zijn geweest. Uiteraard werd de inwendige mens niet vergeten, dat bleek van belang voor het geboefte.

Wie ooit in de Efteling is geweest, kent ongetwijfeld de Indische waterlelies. Bij binnenkomst heerste een serene rust, die snel verdween toen Saar binnen was. Op het moment, dat het pikkedonker werd, riep mijn kleine tuttebel luidkeels: “Gaan ze nog beginnen?”, niet wetende waar ze op stond te wachten. Aangezien het schouwspel begint met een gigantische dreun op een gong, schrok Saar zich hoedje en onder het slaken van een luide gil, zocht ze de veiligheid van oma razendsnel op. Ondergetekende en 2 andere bezoekers zagen het gebeuren en met z’n drieën hebben we staan schudden van de lach. Als een scene van een film zo opgenomen zou worden, had je een regisseur, die de dag met een grote glimlach zou besluiten.

Onze Saar slaapt normaal gesproken ’s middags nog “effe” maar dat was er voor de 2^e dag op rij niet bij en dat was te zien. Het gezichtje werd steeds witter en ze begon over haar eigen beentjes te struikelen, de vermoeidheid eiste haar tol. Daarbij is mijn kleine tuttebel niet voor een kleintje vervaard en bij elke tuimeling hoorden we : “Geeft niks hoor, doet toch geen pijn.” Haar gezicht zei echter wat anders!

Uiteindelijk vonden we een excuus c.q. verplichting om Saar in de buggy te krijgen, een regenboog zuurstok! Met zo’n ding mag je van oma en opa tenslotte niet rond gaan lopen springen, te gevaarlijk. Dit accepteerde ons kleine vermoeide kletskousje.

Het maakte allemaal nogal indruk, op audiëntie bij de koning, met oma in Carnaval Festival en de reuzenvis die Pinokkio had opgeslokt, dus toen ze in de buggy zat met haar zuurstok en haar broer met oma in de Condor ging, sputterde ze niet echt tegen. De temperatuur was echter nogal winters en ik wilde Saar wat toedekken in de buggy maar dat was niet toegestaan. Ik heb alleen maar “Tja…” gezegd, toen Saar in mijn oor tetterde: “Dat had je zelf kunnen bedenken!” Ja Saar, dankjewel voor dit stukje reflectie.

De lunch was op voorspraak van de 2 kleinste terroristen uiteraard friet met kipnuggets en toen oma later die middag, opperde om in het park af te sluiten met poffertjes, had zelfs deze opa geen overwegende bezwaren. Bij het opstaan om te vertrekken, strekten 2 kleine spreeuwtjes, de nek en wilden ijs gevoerd worden. Het klokje van gehoorzaamheid had al geklonken, dus opa dacht slim te zijn door te roepen, dat we dat ijsje thuis zouden eten, basta! Klein foutje opa…

Onderweg naar huis stortte de jeugd in en de stilte in de auto was sereen toen Father & Son van Cat Stevens vanuit de apparatuur van opa zijn nieuwe auto klonk. Bedtijd was al aangebroken toen we binnenstapten bij opa en de jeugd herinnerde opa aan een toezegging….ijs! Een opa die zelf  het beste van de dag ook al gehad heeft, zegt dan wel eens iets zonder na te denken. “Niks geen ijs, we gaan slapen! Morgen kun je ijs krijgen.” En natuurlijk had ik het zelf kunnen bedenken maar ook opa’s kunnen nog bij leren. De tranen van Saartje deden mij serieus pijn, ik ben een watje geworden.

Acht uur en eindelijk rust in de toko. Een opa die voor de 3^e dag op rij, voor tien uur op bed ligt en dit keer volgde oma niet veel later. Ze moet geslopen hebben want ik heb ze niet horen of zien komen.

Het was 10 over 7 toen het eerste koppie om de deur verscheen met direct een tweede er achteraan. Om de drukte te ontlopen, ben ik maar opgestaan want ’s ochtends vroeg stoeien en serieuze knallen voor m’n kop te krijgen, ben ik een beetje ontgroeid. Reken erop, dat die kleine dame haar mannetje kan staan en voor niemand bang is.

 Langzaam waren oma en opa toch wel in een ritme gekomen en was er een duidelijke taakverdeling, nou ja, vrij duidelijk. Oma bakt de eieren voor Guus en opa, smeert de boterhammen met hagelslag voor Saar en opa dekt de tafel, maakt thee en koffie voor de grote kleuters en schenkt melk in voor de jeugd.

Net als je denkt, dat je de gedekte tafel af kunt ruimen, klinkt er uit twee monden een verontwaardigde kreet, dat je ijs beloofd hebt. Na wat hulpeloze blikken naar oma, ondervond ik weinig steun en probeerde voorzichtig: “Het is pas kwart over negen in de ochtend, jullie buik is al vol!” Na de ontkenning door Guus en Saar, kwam ik niet verder dan “Tja…” waarna de kleinste in het gezelschap direct tetterde: “Dat had je zelf kunnen bedenken hè…..” Dank je Saar, opa houd ook van jou!

Drie dagen feest, ik weet niet precies voor wie maar nu ik weer een heel klein beetje ben uitgerust, kan ik smakelijk lachen om de diverse gebeurtenissen, waar ik eerst diep om moest zuchten. Het waren 3 geweldige dagen, als ik deze reclameterm mag misbruiken!

Guus en Saar bedankt voor de gezelligheid, de drukte, de reflectie en de glimlach op mijn gezicht, die verscheen na de zere buik van het lachen.

Oma, ondanks alles wat nu weer op je bordje ligt, vind ik je een kanjer, hou ik vreselijk veel van je en wil ik je laten weten, dat het zonder jou niet mogelijk was geweest. xxxJBMxxx