Zaterdag 25-03-2023, 10.30 u.

Hoezo lente…?

Al dagen is er een drang om weer eens wat zinnige onzin of iets onzinnigs zinnigs te schrijven. Er is echter één probleem, wat ga ik schrijven? Lastige vraag als je er zelf voor zorgt, dat je het “stervensdruk” hebt met allerlei onzinnige zaken, die dan toch weer zinvol blijken te zijn.

Als je ’s morgens start, uiteraard na het ontbijt en de koffie, met het uitpakken van (nog steeds) volle verhuisdozen met verrassende inhoud en je eindigt de dag met een compleet (nou ja, bijna) overzicht voor je belastingconsulent, ben je aardig geswitcht.

Tussendoor nog even een grote pan hutspot en een zo mogelijk nog grotere pan stoofvlees bereid zodat de “nachwuchs” een makkie heeft vanavond. Goed stoofvlees is net als een lieve vrouw, geef ze de tijd om aan het “verwen-proces” te wennen. Laat ze wentelen in verwennerij, zorg er goed voor en je hebt de avond van je leven. Maar goed, dat is beeldspraak en als er iemand is, die in plaatjes denkt, ben ik het wel! #Metoo.

Om een uur of vijf vond ik het welletjes en heb ik maar een goudgele rakker genomen, het was tenslotte vrijdagmiddag. Onder het genot van die koude klets, het eten opgewarmd en het stoofvlees op smaak gecheckt. Dat moest goed zijn want het stond vanaf half elf op lage temperatuur te garen in de oven. Het hele huis was (en is nog) gevuld met de geur van kruiden en donker bier. De gekarameliseerde geur van de verhitte glucosestroop in de ontbijtkoek en een blaadje laurier, maken zo’n regenachtige week, weer een beetje beter.

Toen om half zes 2 kleine terroristen gillend binnen kwamen stormen, was het eten dan ook klaar en stond dampend op tafel. Mijn kleine tuttebel liet weten, geen vlees te willen eten en dat heeft niets met vegetarische opvattingen te maken want 3 man sterk, riep in koor, dat zij haar vlees wel wilden hebben. Maar ook de hutspot ging er niet van harte in. Ze zag er dan ook uit of ze hoor laatste oortje versnoept had. Moe van een drukke dag met sporten en spelen. Het kleine lijfje is hier nog niet helemaal klaar voor terwijl de volgende stap angstig dichtbij komt. Na de vakantie naar school en als ik de kleine kapitein gisteren bekeek, zit hij er na een week buffelen, aardig door. Iets met korte lontjes en een “ik wil het niet stand”.

Mijn weekend is in ieder geval goed begonnen, nu het voorjaar nog!