Dinsdag 16-05-2023

Mijn juffrouw Jannie.

Straks ga ik nog even een kaartje in de brievenbus stoppen. Niet zomaar een kaartje maar een kaartje voor de liefde van mijn leven om haar te laten weten, dat ik aan haar denk, ook als ze straks een weekje op vakantie is met een goede vriendin. Want ook na bijna 20 jaar samen, is een weekend overslaan, nog steeds zoiets als patat zonder mayo of Pipo zonder Mammaloe, voor mij in ieder geval wel maar of dat wederzijds is, weet ik niet. Als mannen hun affectie al tonen, doen ze dat sowieso op een andere manier dan vrouwen en dat houdt het ook spannend en onvoorspelbaar, alhoewel onvoorspelbaar…..?

Voorspelbaar is ze allerminst, zo hoef ik echt geen bos bloemen voor haar mee te nemen om haar te plezieren. Ook een doos lekkere chocolade kan op kritiek rekenen, vermoedelijk vanwege de calorische waarde, om vervolgens met smaak geledigd te worden. De grote gemeenschappelijke deler, is haar rust en mijn stuitergedrag. Ze zorgt voor de broodnodige compensatie en wat rust in mijn oude ribbenkast en onrustige hoofd, een kei in het relativeren van zaken, waar ik last van heb.

Natuurlijk vorm ik geen uitzondering als ik zeg dat ook bij mij de liefde door de maag gaat, duidelijk te zien, zou ik zo zeggen. Zij maakt of wij maken in de keuken heerlijke ontbijtjes, lunchen en diners om vervolgens samen te genieten van deze momenten in ons (over het algemeen) weekendhuwelijk. En niet alleen het eten wordt van genoten maar ook van alle dingen die we samen ondernemen.

Omdat we beiden al het nodige in onze rugzak hebben zitten, is onze basis best wel solide en weten we van elkaar wanneer we nodig zijn zonder dat de ander een stukje zelfstandigheid of eigen ruimte, inlevert. Weten en aanvoelen wanneer je nodig bent c.q. kan zijn, is iets wat je in die 20 jaar ontwikkelt. En misschien is juffrouw Jannie, dan niet de juiste omschrijving van mijn grote Passie maar voor mij is ze dat zeker wel. Ik heb mijzelf al vaker omschreven met zekere Guust Flater-capaciteiten en “mijn juffrouw Jannie” weet wanneer zij er moet zijn.

Ook bij ons rijst wel eens de vraag, hoe lang we dit nog vol kunnen houden, deze “lange” afstands-liefde maar voorlopig is dat niet aan de orde. Oké, we besluiten in verband met een vermoeiende of drukke week, vaker om op zaterdag naar elkaar te gaan in plaats van vrijdagavond. Dit zijn beslissingen op basis van wijsheid en kennis van jezelf. Vermoeidheid en bijgaand concentratieverlies, zijn slechte raadgevers in het drukke verkeer op vrijdag en de tijden dat we die signalen negeerden, liggen achter ons. Verliefd en onbezonnen heb ik het wel eens genoemd.

Nee, mijn juffrouw Jannie is mijn geweten als ik domme dingen doe of wil gaan doen. Of ik zo iemand naast mij verdien? Vermoedelijk wel want blijven als ze dat niet wil, doet ze echt niet, daar kan ze heel resoluut in zijn. De komende tijd is voor mij dan ook anders dan anders met haar korte vakantie, het Hello-festival en het Rode Maan festival. Maar hé, ze is wel mijn anker en voor mij een boegbeeld, dat liefde en genegenheid bied.

Ik heb al beloofd, dat ik ga proberen om geen domme dingen te doen en dat ik me zal gedragen althans, ik ga mijn best doen. En daarna? Nou dan gaan we gewoon samen weer op vakantie, quality-time pakken en van elkaar genieten. Deze keer voor het eerst sinds lang zonder Boaz maar evengoed heb ik er een rotsvast vertrouwen in , dat het helemaal voor elkaar komt.

Juffrouw Jannie…..? Groetjes van jouw Guust! xxx