Dinsdag, 2 mei 2023, 11.40 u.

 

Kleine kapitein, grote kapitein en oudste kapitein.

 

Het heeft even geduurd maar eindelijk is het zover. We hebben een kleine kapitein, een grote kapitein en een oudste kapitein in de familie. Over de overleden kapitein, pa Piet, gaan we het niet hebben, die is al in zijn thuishaven aangekomen met zijn meest trouwe opvarende, moeder Teuna.

Nee, vandaag hebben we het weer eens over het hier en nu. Een lang gekoesterde wens is in vervulling gegaan en ik hoop daar nog jaren in gezondheid van te kunnen genieten.

Gisteren was de kleine kapitein weer eens een dag bij opa en we hebben ons prima vermaakt. Na een uitgebreid ontbijt want eten gaat hem prima af, zijn we naar zijn voetbalclub gegaan omdat maandag de vaste dag is, dat opa Jan daar wat vrijwilligerswerk doet. Onder het motto “jong geleerd is oud gedaan”, heb ik Guus meegenomen. Vuil prikken is de meest belangrijke taak en de grootste ergernis van de kleine kapitein, was ongeveer gelijk aan die van de oudste kapitein, kauwgom en peuken in het kunstgras om nog maar niet te spreken van glasscherven.

Na 3 kwartier was de goesting om vuil te prikken verdwenen bij mijn maatje en met een bal verdween hij naar het grote doel om zijn afvuurmechanisme te perfectioneren. Op zeker moment moest opa Jan aantreden om de keeperskwaliteiten op de proef te stellen. Binnen de kortste keren leek het of er van alles afscheurde c.q. af zou scheuren, dus heeft opa het bijltje er maar bij neer gegooid, het werd tenslotte tijd voor de lunch.

In de koekenpan gebakken boterhammen met kaas, vonden hun weg bij de kleine liefhebber en omdat het buiten regende, besloot opa niet met Guus naar de jachthaven te gaan maar gewoon de tv aan te zetten. Na een hele ochtend in de buitenlucht, verstopte mijn oudste oogappeltje zich onder een fleecedeken met wat kussens om zich heen.

De slaapluizen prikten “nijdig” toen hij opschrok van mijn stem. Er moesten nl echt nog wat boodschappen gehaald worden. Zijn ogen begonnen te glinsteren en hij bedacht zich, dat ik mijn boodschappen maar bij “mijnheer Hoogvliet” moest gaan kopen. Daar worden voetbalplaatjes van Feyenoord verstrekt bij de boodschappen mits je maar voldoende gekocht hebt. De kleine kapitein wist echter niet dat de oudste kapitein al plaatjes heeft en een album om ze in te plakken. Dat hield ik ook nog even voor me.

Voor we vertrokken pakte Guus ook nog zijn rugzak (met voetbal) mee, dan konden we namelijk nog even voetballen in de voetbalkooi als we terugkwamen. Zogezegd, zo gedaan! Opnieuw kregen opa zijn spieren het zwaar te verduren maar ook hier was “mission accomplished” een feit. Het volgende vinkje op de to-do-list van opa kon worden aangetekend.

De kleine kapitein had aangegeven, dat hij zeker de keeper van Feyenoord moest hebben. Het antwoord op de vraag, wie dat dan wel is, moest hij schuldig blijven maar sommige opa’s kunnen antwoord geven op vragen, die te moeilijk zijn als je pas 7 jaar bent. Bij thuiskomst kwam het aapje uit opa zijn mouw, het album kwam op tafel en er kon “geplakt” worden. Of het zo moest zijn, bleek in het eerste zakje plaatjes ook de bewuste keeper van Guus te zitten, hij was de keeper te rijk….of is het de koning te rijk?

Het kijken bij de boot van de oudste kapitein, vond de kleine kapitein, veel minder belangrijk en dat hebben we dus maar even uitgesteld. Opa gaat zelf de komende tijd, nog genoeg tijd doorbrengen op zijn scheepje en als de tijd rijp is (of het weer echt lekker) gaan we aan yachting doen zoals miss Hyacinth Bucket (spreek uit “Bouquet”) ooit zei.