Woensdag 25-10-2023, 11.00 u.

Ontnuchtering ten top!

“Ik verwacht niet dat we iets bijzonders gaan vinden maar voor de zekerheid, doen we een catheterisatie.”: zei de cardioloog half september en gelaten vernam ik zijn visie, dat er mogelijk “wat” verkalking te zien zou zijn.

Eerst volgt er nog bloedonderzoek, een fietstest en een echo van het hart zodat we het onderzoek, veilig “in” kunnen. Ik vond het al veilig om te weten, dat er inderdaad een hart in dit oude lijf aanwezig bleek te zijn, stel je eens voor zeg.

Gisteren was het zover en al die tijd ben ik, op een voor mij, ongebruikelijke wijze nerveus geweest en dat “kriebeltje in m’n buik” ken ik maar al te goed. Meestal voorspeldt het weinig goeds!

Je meldt je ruim op tijd op locatie en luistert naar de dingen, die zouden moeten gaan komen. Ooit in 2006, is dezelfde handeling verricht naar aanleiding van een hartinfarct. Mijn lichaam liet toen al zien, hoe creatief het is want het had zelf een omleiding gemaakt om een probleemgebied. Met andere woorden, probleem opgelost! Het was even lastig geweest om een keus te maken over de begeleiding want zowel Pascale als Marnix, wilde zich over me ontfermen. Pascale is tot een uur geleden bij me gebleven omdat ik een “pas” op de plaats moest maken en inspanning en/of gebruik van mijn arm taboe was, in de 1^e 24 uur.

De cardiologe, een lieftallige dame met hele grote bruine ogen, stelde me gerust en legde kort en duidelijk de gang van zaken uit. Zonder problemen en vrij snel, werd het onderzoek uitgevoerd en klaar was Kees uhhhh Jan.

Eén van de assistenten liep mee terug naar de zaal en vertelde mij lopende weg, dat alle drie de kransslagaders vernauwingen vertoonden en voor welke ziekenhuis ik, bij de operatie, een voorkeur had, gezien de woonplaats en reisafstand van de mensen, die voor mij zo belangrijk zijn.

Heb je wel eens gebokst? Deze “stoot” kwam aan, recht op mijn kin en ik voelde het bloed wegtrekken uit mijn gezicht! Ik moest echt even gaan zitten om niet om te donderen! Deze had ik niet aan zien komen kan ik nu rustig zeggen maar gisteren heb ik toch echt even moeten wachten om mijn lief en mijn trots te bellen. Eerst al het bloed weer terug in gezicht en met name mijn brein zodat ik weer “in control” kon zijn zonder hard te gaan janken.

Al jaren klaag ik, dat ik zo enorm moe ben maar probeer ik toch door te gaan. Toen ook mijn geest ging tegensputteren en aftakelingsverschijnselen begon te vertonen, ben ik in mei gaan raadplegen in het medisch circuit. Huilen van vermoeidheid is niet normaal, denk ik. Tot nu toe ben ik sinds de vakantie, gemiddeld drie maal per week naar een ziekenhuis getogen en voorlopig was alleen de astma opgeschroefd naar COPD gold 3. Progressie was in mijn beleving en ik weet dat die niet objectief is, niet echt aanwezig. Tot gisteren dus.

De afgelopen maanden zijn super heftig voor me geweest en er zijn verdrietige dingen de revue gepasseerd. Dingen die bij het leven horen maar bij mij, keihard binnenkomen en oude wonden open scheuren. Enorme emotionele buien van zowel verdriet als boosheid, overkomen me en ik vind dat vreselijk voor mijn omgeving. Je zoekt rust in oneigenlijke zaken en valse aannames, wetende dat je jezelf voor de gek houd en probeert te vluchten voor je eigen gedachten, angsten en ongemakken.

Wat nu? Tja, voorlopig zit ik in de wachtstand, waar ik gisteren al hoopte op uitsluitsel van het overleg in een cardiologie-team, waar mijn casus besproken zou worden. Tot nu toe, is er geen nieuws te melden en ik bezit mijn ziel in lijdzaamheid, zou mijn moeder gezegd hebben.

Voorlopig overheerst een stuk angst, boven opluchting, dat er dus mogelijk een oplossing is voor mijn fysieke ongemakken. De wetenschap, dat mijn lijf verkeert in een abominabele staat, is geen geruststellende gedachte. Anderzijds handhaaf ik mijn stelling, dat er niemand voor zijn/haar tijd gaat en hoop ik, dat het allemaal op de pootjes terecht komt.