Maandag 02-10-2023, 09.00 u.

A bright sunshiny day!

 

Tuurlijk, het is te lang geleden, dat ik actief wat (on)zinnigs aan het spreekwoordelijke papier heb toevertrouwd. Zonder in detail te willen treden, er was gewoon onvoldoende rust bij de “ouwe kapitein” en de concentratie stond gelijk aan die van een goudvis in een nieuwe vissenkom. Al maanden sta ik geen 100% “aan” maar wel 200% en dat gaat gewoon 24/7 door. Eerlijk gezegd, ben ik een beetje leeggelopen omdat uitrusten niet lukt als je steeds “aan staat”.

Inmiddels is er een traject longrevalidatie opgestart en dat betekend, dat ik 2x per week verwacht wordt in het ziekenhuis in Gorinchem. Alle andere onderzoekende visites beginnen nu in de eindefase te komen, gelukkig! De laatste 6 weken ben ik gemiddeld 3 dagen per week naar die “poel van jolijt” in Gorinchem getrokken maar vaker ook 4 en zelfs 5 keer per week.

Ik heb dan ook inmiddels aandelen in de parkeergarage bij het ziekenhuis maar die kosten alleen maar geld. Iets met resultaten uit het verleden, geven nog steeds de zekerheid, dat je geld verliest. Ziek zijn kost gelukkig al niets en dan komt het parkeergeld erbij. Er zijn momenten geweest, dat ik dacht, dat ik toch wel een eigen parkeerplaats bij elkaar verzameld had.

Het is prettig als je van je zelf weet dat er 1 manier is om een klein beetje rust in dat grote hoofd te krijgen en wat rust te creëren. Water en de boot zijn de sleutelwoorden. Net of iemand de stop uit het bad trekt waardoor het smerige waswater weg kan lopen. Er komt plots wat ruimte in mijn hoofd en het lukt zelfs om een beetje te ontspannen.

Na een mislukte poging vorige week, lukte het deze week wel om met mijn grote liefdes aan boord te stappen. De kleine en de grote kapitein, de kleinste kapitein alias mijn kleine tuttebel, Pascale en Carola. Allemaal aan boord terwijl de zon er een feestje van maakte. De sfeer in de jachthaven was gelaten vanwege het veel te vroege overlijden van onze havenmeester. Waar je anders uitbundige geluiden kunt horen, heerste er vandaag een serene, respectvolle rust rondom het clubhuis.

Nadat alle spulletjes aan boord waren gebracht waaronder de 2 kleine draakjes, heb ik het roer van meet af aan, aan mijn trots gelaten, hij weet exact wat hij doet, net als Pascale en ik kan er blind op vertrouwen.

Guus en Saar hadden ’s nachts bij oma en opa gelogeerd en het weekend werd met dit uitje een beetje vervolmaakt. Eigenlijk was ik zelfs verbaasd dat het begin oktober zo lekker was buiten op het water ondanks een stevig windje vanuit het westen. Een “beneden-windje” zou mijn opa gezegd hebben, dus dat deed ik ook maar in het kader van “Zoals de ouden zongen, piepen de jongen!”. Het piepjonge is er bij mij wel af maar gun mij die dichterlijke vrijheid maar even.

Het was heerlijk om over de Boven-Merwede, de Nieuwe Merwede te tuffen zonder haast. Een bakkie koffie, een vers broodje en een lekker koud biertje ging er in als uhhhh….koek! bij de Ottersluis zijn we de Hollandse Biesbosch ingedoken en omdat de wind daar wegviel door de beschutting van oevers, riet, bomen en struiken, werd het zelfs warm. De kleine kapitein heeft nog een poging gewaagd om tot zwemmen te komen maar dat lukte niet helemaal.

Mijn kleine tuttebel begon langzaam door haar kleine hoefjes te zakken van vermoeidheid. Haar Nijntje kwam tevoorschijn, haar vingers werden als troost in haar mond gestopt en er kwam een rode gloed op de wangen onder de spierwitte krullen. Ze had het helemaal gehad! Ook Guus begon langzaam op te branden en werd onrustig. Op die momenten wordt de overeenkomst tussen de kleine kapitein en de ouwe kapitein duidelijk. Zet Guus op het voordek met de wind langs zijn gezicht en je ziet bij hem iets veranderen, de therapeutische werking van het water doet haar intrede.

Net na vijven waren we weer terug in de vluchthaven in Gorinchem. Opruimen, inpakken van alle spulletjes en het afsluiten van de boot, duurt eigenlijk voor een aantal deelnemers aan de trip, te lang maar dat nemen we even voor lief. In de auto is met elkaar de dag afgesloten want samen eten, zat er niet meer in gezien het vermoeidheidslevel van zowel de kids als opa.

Op zondagavond komt dan ook weer het onvermijdelijke afscheid van mijn grote liefde en soms is dat prima maar in tijden, dat het allemaal wat lastiger gaat, is dat wel eens even slikken. Ik heb nog geprobeerd om wat tv te kijken maar ik kwam steeds vaker tot de ontdekking, dat ik flinke stukken had gemist en steeds terugspoelen werd vervelend. Ook ik ben letterlijk door mijn hoeven gezakt maar in de voorgaande 6 dagen was ik ruim 4 kilo lichaamsgewicht verspeeld, dus ik “stond” al niet erg stevig.

Het is mooi als je ondanks vermoeidheid en wat nare gebeurtenissen in je omgeving, dankbaar en met een grote glimlach op het gezicht, terug kan kijken op een heerlijk weekend. Met grote dank aan the love of my life en de (klein-) kids. Ik ben een gezegend mens, zullen we maar zeggen.