Dinsdag 29-10-2024, 09.10 u.

Opa-oppasdag 2.0

Gisteren was het gelukkig weer eens zover of beter gezegd het begon zondagmiddag. Er zijn dingen die moet je echt goed doen en anders helemaal niet aan beginnen!

Het is weer vakantie, herfstvakantie om precies te zijn en dan is er crisisopvang nodig voor de jeugd, die niet naar school hoeft, maar wel een paps en mams hebben, die gewoon moeten werken. De schoorsteen moet wel roken tenslotte.

Aangezien opa Jan een bloedhekel heeft aan vroege verplichtingen, werd in overleg besloten, dat mijn kleine tuttebel al op zondagmiddag zou komen. Vroeg uit bed is geen probleem maar niet onmiddellijk verplichtingen, maar dat blijkt later nog wel.

Saar had al een poos geleden de wens geuit om naar Slot Loevestein te gaan want haar grote broer, onze kleine kapitein, was daar met school geweest en had thuis enthousiast verhaald over Hugo Grotius en zijn fameuze ontsnapping. Je snapt het natuurlijk al, Saar is net een echte vrouw en uiteraard bloednieuwsgierig, dus zij wilde ook. Opa werd uit zijn “winterslaap” gewekt en verzocht om als gids en activiteitenbegeleider, met de kleine spring in ’t veld naar Slot Boevenstein te gaan.

Ik had me al snel bedacht, dat het mogelijk niet slim was om na zo’n intensieve excursie, naar de pannenkoekenboot in Woudrichem te gaan. Het vermoeidheidsniveau zou zomaar erg hoog kunnen liggen en dan zijn zowel Saar als opa Jan, niet altijd gezellig. Daarnaast was op zondagmiddag de assistentie van oma Pascale verzekerd en dat was een welkome geste. Haar geduld, begrip en inzicht is vele malen groter, dan dat van opa. Eerlijk is eerlijk en ere wie ere toekomt!

Omdat de klok ’s nachts ook al een sprongetje in de tijd gemaakt had i.v.m. de wintertijd, kon Saar lekker op tijd naar bed met een prinsessenpannenkoek, jeetje wat een woord, in haar buikje. First part of the mission completed!

Waar ik niet op gerekend had, was het “Nijntje-alarm”. Om precies 05.16 uur, volgens de klok, kwam mijn lieve tuttebelleke melden, dat ze haar Nijntje kwijt was. Nijn kon nooit ver weg zijn want zij was de avond te voor, gelijk met Saar naar bed gegaan. Gelukkig was het vermiste knuffelkind van Saar, snel gevonden en werd Saar weer onder haar AC\DC-dekbed geparkeerd. Alhoewel Saar tot kwart voor acht door sliep, heeft opa om vijf voor zes uur, de moed maar opgegeven, dat hij nog in zou dutten. De koffie liep dus al vroeg door. Hoezo bijtijds uit bed?

Na de koffie werd de reis naar Poederoijen aangevangen en Saar had er zin in. Ik weet, dat ik kan lullen als Brugman maar gisteren had ik Brugvrouw achter in mijn Opeltje zitten. Bleek ik toch mijn gehoorapparaatjes vergeten! Nou moe…

Bij het binnenrijden van het Munnikenland, wilde onze kleine spons echt alles weten en alle informatie werd bijna letterlijk opgezogen tussen die kleine oortjes. De grote zilverreigers, de Konik-paarden, de Rode Geuzen, ze keek haar ogen uit en kwebbelde aan één stuk door.

Over de vestingbrug, de grote poort door was teveel voor Saar, ze viel gewoon even stil en veel verder als: “Die brug is wel glad hè?”, kwam ze niet. Uiteraard vertelde ik haar, dat de anti-slipstrips om die reden geplaatst waren. Ondanks het feit dat er wat spettertjes vielen, wilde Saar door naar het Brakel bastion om met het kanon en de geweren te schieten. Ze verschoot van kleur, toen het kanon met een drukknop geactiveerd werd en bulderde onder begeleiding van een stem uit het niets. Snel verder om de schrik te laten zakken en te zoeken naar kastanjes. Soms weet je wat er gaat komen en ben je voorbereid. De “kastanjetruc” ken ik al zo’n 25 jaar en de extra tas werd uit mijn rugzak getoverd om te vullen met de mooie, glimmend bruine kastanjes.

Toen kwam dan eindelijk het moment, dat het kleine vingertje over de voorburcht, in de richting van de kasteelbrug en -poort wees. “Gaan we nu binnen kijken?” : vroeg Saar. Eerlijk gezegd, zag ik enorm op tegen het lopen van de trappen maar gelukkig viel het me alles mee. Mijn kleine tuttebel was net een nestje jonge vlooien en na 2 minuten vond ik het verstandiger om niet te proberen, haar bij te houden.

Ieder raam klom ze in, de heen en weer bank-uitleg, toverde een grote grijns op haar gezichtje en het antieke wiegje was het einde. Toen ik aan een meisje, dat op een grote houten stoel zat, vertelde, dat ze eigenlijk op een “po-stoel” zat en dat er onder het kussen waar ze op zat, een klep gemaakt was zodat je kon piesen en poepen, rolde Saar van verbazing bijna om.

Redelijk abrupt, staakte Saar haar stuitersessie om te melden dat ze honger had. Yes! Eindelijk even zitten en bijkomen. Het broodje knakworst en mijn gehaktbal waren vrij snel verdwenen en toen wilde de jongedame kleuren en werken aan haar nieuw verworven kleurplaat. Mijn idee dat we dat beter thuis konden doen, landde niet c.q. werd bruut afgewezen en wat doe je dan als ouwe zemelaar? Juist, berusten in je lot!

Na de lunch wilde Saar toch terug naar de speeltoestellen en het Brakel bastion, waar ze nu zonder angst voor de kanonsknallen, alle scheepvaart uit de Waal schoot omdat ze geen tol hadden betaald. Tja, je kunt wel eens iets vertellen, wat echt blijft hangen, althans gisteren wel. De schietoefeningen met geweer onder leiding van een niet zichtbare dril-sergeant, werden met succes volbracht. De kreet: “Soldaat, we zijn geen kleiduiven aan het schieten!” werd later thuis, luidkeels herhaald.

Mijn rug en benen, gingen nu toch echt in staking en Saar begon te klagen over zere voeten. Tijd voor exercitie richting ons moderne ijzeren paard en de reis naar huis. Om niet in slaap te vallen heeft mijn kleine oogappel, hardop zitten zingen over haar belevenissen op Loevestein en een liedje over koeienvlaai. Ik was het even kwijt en reed gelukkig niet te hard, zodat het risico op “ontsporen” vrij klein was.

Het duurde niet zo lang nadat ik mijn kleine tuttebel had thuisgebracht, voor ze bij mams op schoot in slaap viel. Een technisch knock out, zullen we maar zeggen. Een poosje later bij mij thuis op de bank, ben ik blijkbaar geraakt door iets onbekends en ook opa, was lek. Welterusten, woensdag en donderdag een nieuwe ronde met de kleine kapitein, ik ga alvast naar bed om voor te slapen!