Woensdag 12-02-2025, 06.30 u.

Het is al laat toch?

Eigenlijk is het gewoon veel te vroeg, maar de titel van deze song van Racoon, kwam spontaan in me op, toen ik even nadacht over het huidige tijdstip.

Soms moet ik even een dag rustig aan doen omdat ik (voor mijn doen) drukke dagen heb gehad of als ik voel dat er wat onder de leden zit. Luisteren naar je lichaam noemen ze dat. Tijdenlang ben ik daar niet zo goed, ja zelfs erg slecht in geweest. De laatste jaren ga ik, noodgedwongen weliswaar, beter luisteren naar mijn lichaam, om instortingsgevaar te voorkomen. Niet dat ik daar even succesvol in ben want de ware aard verloochent zich nu eenmaal niet, maar ik doe mijn best.

Afgelopen weekend begon een naar kuchje zich te etaleren maar dat schreef ik af op de zilte zeelucht in de omgeving van Haarlem/Bloemendaal. Uit voorzorg ga ik dan op tijd naar bed, drink geen biertjes en probeer mijn stuitergedrag onder controle te houden. Dat lijkt op dit moment te werken maar het gevolg is wel, dat ik ook ongelooflijk vroeg wakker ben voor een afgekeurde ambtenaar.

De wekker wees 05.19 uur toen ik voor de 2^e keer aandrang voelde en meestal kruip ik daarna weer onder de klamme lappen en ronk nog even voort, in een luidruchtig ritme. Deze keer viel er weinig meer te ronken want de slaap leek gewoon op, althans voor dit moment. Vanavond na het eten op de bank, word ik weer overvallen door dat kreng en weet ik niet, hoe ik mijn luiken open moet houden. Dan mis ik de helft van “Drain the oceans” of “The curse of Oak island”. Inmiddels ben ik gestopt met steeds een half minuutje terug te spoelen, dat is namelijk compleet zinloos als je daarna weer instort voor een volgend half minuutje en alle afleveringen worden tot in den treure herhaald, dus who care’s?

Vanmorgen ben ik nog wel teruggegaan naar bed maar na een kwartiertje heb ik de moed maar opgegeven en ben opgestaan. Een behoorlijk deel van werkend Nederland is dan ook al uit bed en dat is een schrale troost. En omdat ik weet dat de jonge kapitein, vaak al rond een uur of 6 achter zijn bureau zit, voel ik me ook solidair met mijn nageslacht.

Met de kachel aan wordt het vandaag dan ook een vorm van overleven met instortmomenten. Vanavond ga ik op pad en dan is het “instortleed” geleden, dat is wat gezelliger ook als je ergens aan tafel zit. Het is best vroeg toch, wat doe ik hier nu nog? Fijne dag!