Zaterdag 15-02-2025, 11.40 u.

Ik ben vannacht “vreemd gegaan”….

Ook ik heb mijn zwakke momenten, echt waar! Het begon gisteren overdag al een beetje met stiekem aandacht vragen, een duwtje hier, een duwtje daar en smachtende blikken. Vooral dat laatste!

Gisteravond op de bank tijdens de NK afstanden op de schaats en het voetballen. Ik zap nogal eens voor wat variatie in mijn kijk-gedrag. Plotseling een hoofd op mijn schoot en even later warme adem in mijn hals en nek. Op mijn leeftijd gebeurt dat iets minder dan 20 jaar geleden en ik was dus enigszins verrast, aangenaam verrast. Dat hebben overigens de meeste mannen als ze een overdosis aandacht krijgen.

Op zeker moment was ik dat gefriemel op de bank en voor de tv helemaal zat en ik meldde dat ik naar de zwevende hemel zou gaan. Nog voor ik dit oude, geteisterde lichaam zo ver had om te gaan liggen, was ze mijn plaats al aan het voorverwarmen en leek niet van plan om plaats te maken. Tsss waar is dat respect voor ouderen gebleven?

Na het uitschakelen van het licht en het inschakelen van mijn apneuapparaat, voelde ik tegen mijn zij wat gefriemel en onrustig “gedraai” maar toen dat ophield straalde de friemelaarster, een serieuze, aangename warmte uit, die mij best beviel.

Ik moet heel eerlijk toegeven, dat de friemelende dame ’s nachts niet snurkt, geen koude voeten heeft en evenmin een koude kont. Derhalve heb ik buiten een korte stop halverwege de nacht, geslapen als een os, tussen 23.00 en 08.00 uur. De dame heb ik uiteraard nog even gestreeld na het ontwaken, als dank voor het warmhouden en “op mij passen” gedurende de afgelopen nacht. Ze duwde haar neus nog even in mijn hals en slaakte een putdiepe zucht als teken, dat ze begreep, dat het hier moest eindigen.

Na een kwieke sprong uit de sponde en een opknapbeurt, heb ik me aangekleed en dacht nog even, dat zij zou blijven liggen maar niets was minder waar. Grote ogen keken me aan en de bijbehorende jongedame sprong nog kwieker uit bed dan deze oude baas. Na het ontbijt samen, vond ze het toch tijd worden en liep richting de deur. Ze keek nog even achterom en staarde me opnieuw met grote, trouwe ogen aan om vervolgens op de deurmat te gaan zitten.

Er restte mij niets anders dan haar halsband om doen en met haar te gaan wandelen voor alle noodzakelijke zaken waar een hond voor naar buiten moet….

Fijn weekend!