Vrijdag, 30-05-2025, 10.45 u.

Het heeft even geduurd.

In de afgelopen weken heb ik een dag 9 in Frankrijk verbleven, om op een schat van een hond te passen. Maar misschien, paste de hond ook wel een beetje op mij. Ik heb daar geleerd, dat stilte voelbaar kan zijn, onbekende geluiden beangstigend en gebrek aan zuurstof beperkend tot op het bot. Een leerzame tijd dus!

Als je ergens naar toe wil, zul je moeten reizen, zowel heen als terug. In mijn geval een totaal van zo’n 1600 kilometer. Ook daarvan heb ik geleerd want waar ik “vroeger”, de neiging had om in 1 keer door te knallen naar de Middellandse zee, zo’n 1300 km van huis, heb ik mezelf beloofd om een “dagmax” in te stellen van 500 tot 600 km, om vervolgens een tafel, een keuken en een bed op te zoeken.

Afgelopen zondag vanuit Frankrijk naar Haarlem gereden en op maandag daar vandaan naar huis. De energie om dat laatste stukje van Haarlem naar Hardinxveld te rijden, was er eigenlijk niet maar mijn schone boxers waren op, de koelkast thuis leeg en uitgehold en, last but not least, ik wilde gewoon naar huis!

Ik heb mij ertoe moeten zetten om mijn rommel op te ruimen, mijn wasje te draaien en mijn boodschappen te gaan doen. Eigenwijs genoeg ben ik woensdag naar de gezelligheid gefietst om te drinken met mate (of zoiets). Natuurlijk had ik gewoon thuis moeten blijven, maar ik moest heel even uitgelaten worden, mijn vermoeide, energieloze gevoel parkeren en onder de mensen zijn. Eigenlijk datgene doen waarbij ik het beste, het slechtste in mijzelf kan vergeten namelijk slap ouwehoeren.

Verbaasd overzie ik de afgelopen 2 weken, die dus bol hebben gestaan van de “leermomenten” voornamelijk over mijzelf. Dat is af en toe een koude douche als je 63 bent en denkt, dat je al veel hebt gezien! Be my guest and wake up! Nooit te oud om te leren is zo verschrikkelijk waar.