Donderdag, 11-12-2025, 07.20 u.

Lang, lang geleden, was er eens….

Vandaag 66 jaar geleden, was het zeker dat er getrouwd kon worden. De schipper was gelukkig op tijd terug van een lange zeereis en het leven van deze schipper (eigenlijk machinist) en zijn muze, was klaar voor de grote ommezwaai.

Nou ja, ommezwaai? Ze trouwden, maar een huis was nog niet voorhanden, dus voorlopig werd er ingewoond bij de ouders van de bruid, tot er een eigen optrekje vrij zou komen. Het was in die tijd niet geheel ongebruikelijk want ook toen was er al woningnood, een ernstig tekort aan huizen voor jonge stellen.

In 1983 overkwam mij hetzelfde, zij het dat er nog geen sprake was van een huwelijk. Ook Marion en ik hebben ca 6 weken ingewoond bij de 2 liefste oudjes (toen nog niet zo oud) van de wereld.

Dat sprookje van 66 jaar geleden, werd in 2012 ruw verstoord toen ma vertrok in haar “scheepke onder Jezus hoede”. Ze was bang gemaakt als kind door die verrekte zwartrokken, voor de duivel en de hel en die angst werd versterkt door het naderende einde. Woest was ik op de verantwoordelijken voor deze angst. De dominees, de voorgangers, de ouderlingen en al die “fijne” broeders en zusters, zoals geloofsgenoten werden en worden genoemd, die een grote dosis angst hadden gezaaid om het gewone volk onder de knoet te houden.

Gisteren had ik een déjà vu. Gewapend met een bak met hyacinten voor  op het graf van de oudjes, fietste ik langs de zuidkant van het kerkhof over een fietspad, wat aan een schoolplein grenst. Op het kerkhof hoorde ik al ruim voor ik er was, een dominee zijn “gekwaak”, via een geluidsinstallatie rond blaten. Een grote partij volk in donkere kleding, de dames getooid met zeewaardige slagschepen op hun kokosnoten, luisterde naar een man, die deze gelegenheid gebruikte om de angst voor hel en verdoemenis, er nog eens ernstig in te wrijven.

In een straal van bijna 500 meter rond de “plaats delict” was de man luid en duidelijk te verstaan. Ik moest denken aan de jonge kapitein, die mij ooit leerde, dat ik zachter moest praten als ik wilde, dat mensen echt naar me zouden luisteren. Deze zwartrok op de begraafplaats, probeerde de angst met zijn stem er in  te rammeien.

Nee, ik ben niet bang geworden van deze brulaap maar wel ontzettend boos. Een plaats die rust en respect moet bieden, aan hen die vertrokken naar een betere wereld en hun bezoekende verwanten, was plots het toneel geworden van een brulboei, die de woorden respect en eerbied, klaarblijkelijk niet kan spellen.

De hyacinten heb ik uiterlijk onbewogen maar van binnen kolkend van gif, op het graf van die 2 oudjes gezet en de steen een beetje “gekuist”. Normaal bezoek ik ook het graf van de kleine Elise, maar ik was zo van de leg, zo boos op die schreeuwlelijk, dat ik ben vertrokken. Iedere ruimte voor mijzelf, alle stilte die ik 2 minuten nodig had om op mijn manier te gedenken, was mij ontnomen en ik ben maar een eind gaan fietsen om de boosheid, een beetje weg te laten ebben.

Maar waar het eigenlijk over ging, was bloemen brengen bij de oudjes en dat, heb ik gedaan!