Dinsdag 02-12-2025, 12.40 u.

Over oude botten en een klein benzinetankje.

“Oh, what a night. Late december back in ‘63…”. Leuk nummer maar ik verander het een beetje in “oh, what a week, late november back in ’25. Er was nl een tijd dat het allemaal best soepel liep en met 2 vingers in de neus “afgewerkt” werd.

Toen ik vorige week maandag terugkwam na een weekendje Haarlem, bij m’n lief, moest ik even een dag recupereren. Dat herstel is normaal omdat mijn ritme gedurende het weekend gewoon anders is als thuis. Niets bijzonders dus….

De 2 dagen die daarop volgenden werd gevuld met het in huis halen van Sinterklaaspakjes, boodschappen doen, waarbij bezoek aan de slijter en de delicatessenzaak essentieel waren. Daarnaast waren er nog wat huishoudelijke noodzakelijkheden, met als gevolg, dat het voornoemde benzinetankje al aardig op reserve opereerde.

Om de opruimdrift te bevredigen werd er nog een wasje gedraaid en gedroogd, waarna ik klaar was om opnieuw naar Haarlem af te reizen. Eenmaal daar werden alle ballen verzameld op het station in Haarlem, om af te reizen naar Amsterdam Centraal.

Keurig op tijd bij het Koninklijk theater Carré, voor het gereserveerde diner, gevolgd door de show van Theo Maassen. Het hoge niveau en amusementswaarde, liet me bijna mijn hoogtevrees vergeten….maar niet helemaal. Man, man, wat een geweldig avondje cabaret heeft die man ons voorgeschoteld en niemand werd gespaard. Tevens kon ik nu de kreet “relationele dyscalculie” toevoegen aan mijn vocabulaire, hetgeen echt een verrijking is. Tijdens de gereserveerde afsluitende borrel, kwamen deze en andere termen ruim aan de orde, wat mij liet concluderen dat iedereen goed had opgelet tijdens deze masterclass.

Maar goed, dat benzinetankje herinnerde mij met een rood knipperend element, aan de tekorten aan brandstof. En ik was er nog niet!

Met Theo Maassen nog in mijn hoofd, stapte ik de andere dag in de auto, om bijtijds thuis te zijn en een grote pan stoofvlees te gaan bereiden. Het weekend was gereserveerd voor de kleine kapitein, mijn kleine tuttebel en de schijnheiligman uit Spanje. Daarnaast een klein pannetje hutspot in elkaar geflanst en ik was er bijna klaar voor.

De laatste dag voor zo’n evenement is voor mij altijd (nog meer) stressen. Laatste boodschappen, laatste cadeaus en laatste voorbereidingen. Er was een geweldig probleem. De jeugd kwam op zaterdag en de Sint op zondag, waar liet ik alle cadeaus? Gelukkig heb ik tegenwoordig een garagebox, dus goede raad was duur en daar alles naar toe in de bolderkar. Om de jeugd daarnaartoe leiden, heb ik 2 antiek uitziende schatkaarten gemaakt en de schat aangemerkt.

Met wat omwegen, werd de schat gevonden en “opgegraven” om daarna ontdaan te worden van alle onnodige verpakkingsmaterialen. Iedereen mocht na afloop aanschuiven aan een rijke dis en toen na het eten retraite werd geblazen en ook mijn muze was verdwenen, besefte ik, dat de brandstof echt op was. Hangend in het hoekje van de bank verscheen er een grijns op mijn melik, het was een geweldige week geweest, waarbij ik alles wat me lief is, dicht bij me had.

Vooralsnog heb ik nog geen tankstationnetje kunnen bereiken om bij te tanken maar das een kwestie van tijd en veel slapen. Ik geloof, dat ik voortaan mijn planning meer aan moet passen aan mijn benzineverbruik…..