Dinsdag 16-12-2025, 09.50 u.

 

“Vraag me niet hoe het gaat, maar zeg me hoe het is!”. Ongeveer 27 jaar geleden, schreef ze dit op en sprak ze het uit. De betekenis of wat ze bedoelde, was niet onmiddellijk duidelijk voor me, maar dat kwam later pas. Het fysieke verval in de winter van 1997/1998, was groot en een voorbode voor groot verdriet.

Deze dag, 14 jaar voor die winter, was een dag, die door weinig mensen, die erbij waren, is vergeten. Aan het eind van de ochtend, met een boeket in mijn handen, aanbellen bij een voordeur, waar ik normaal gesproken langs liep om via de achterdeur naar binnen te gaan. Pak aan, stropdas voor, bijpassend overhemd en schoenen, klaar was Jan….om te trouwen met Marion!

“Er was eens en ze leefden nog lang en gelukkig”, komt alleen voor in boeken en niet in het grote boze mensenleven, zeker weten!

42 jaar zouden we vandaag getrouwd zijn, voor sommigen helaas langer dan een mensenleven. Waarom “helaas”? Simpel, ze kregen geen tijd om zo lang te leven. Ben ik nu weemoedig en melancholisch? Jazeker, dat zit in mijn bloed en is genetisch zo bepaald. Zit ik daarmee? Jazeker, soms heb ik daar last van en zonder die sentimenten, zou het leven wat aangenamer kunnen voelen, maar ja….het zit nu eenmaal in die rugzak en ik draag het mee.

Nu op een leeftijd, dat er in mijn omgeving meer mensen in de situatie komen waar ik lang geleden in zat en die je niemand gunt. Dan komen er “herbelevingsmomenten”, flashbacks en sentimenten op mijn pad, die ik liever had laten rusten. Helaas, zo is het leven en zo moet het leven geleefd worden, met alle ups en downs.

Vandaag is het allemaal een beetje extra verdrietig voor mij, maar morgen? Morgen is alles anders, hoop ik…..