Vrijdag 19-10-2018, 14.25 u.

Zemelen.

Het taalgebruik van de jongste telg van onze familie, wekt vaker op zijn minst, enige verbazing. Verbaal is hij sterk, dat wisten we al en zijn vocabulaire is behoorlijk uitgebreid, voor een babbelende peuter, van net, 4 zomers jong en dus net 3 jaar oud.

Afgelopen maandag, tijdens de reguliere “Opa-oppas-maandag”, kreeg ik de term “ouwe zemelaar” al naar mijn hoofd geslingerd, toen ik tegen de kleine kapitein liep te mopperen vanwege zijn, in streken verpakt kattenkwaad. Ik was gewoon even perplex omdat het een term is, die ikzelf doorgaans niet gebruik. Daarentegen noemt mijn lief nogal eens “ouwe zemelaar” als ik in de mopper-modus ben. Gelukkig gebeurd dat niet zoveel en vallen deze verwijten best wel mee.

Het mopperen bewaar ik vaker voor de momenten dat ik samen met Boaz ben en die zal me niet verraden, alhoewel ik daar inmiddels ook mijn vraagtekens bij heb. Als het vrouwtje er is, zal Boaz nauwelijks nog naar me luisteren en als hij al luistert, is dat doorgaans met overduidelijke tegenzin. Verraad zou dus op de loer kunnen liggen.

Toen ik Guus vroeg, van wie hij dat gehoord had, zij hij heel zelfverzekerd: “Dat zeg ik niet!”. Einde discussie en ik kwam geen streep verder met de kleine raddraaier want verraad behoort tenslotte niet tot zijn eigenschappen. De term “omdat het moet” beheerst hij al perfect en de volgende stap zal waarschijnlijk zijn “ik ontken alles”. Het zijn termen die hij zo links en rechts wel eens hoort omdat het lijfkreten zijn van jongelui die veel ophebben met de kleine kapitein.

Maar ondanks het feit dat hij knap kletst voor een mannetje van 3 jaar, is het gewoon een kind, wat ook tegen lastige woorden aanloopt. Vanmorgen bleek dat maar weer eens. Wandelend door het zonnetje naar de winkel waar hij de andere Oma wel eens verrast met zijn komst, moesten we bij de vop (voetgangers-oversteek-plaats), zo heet dat officieel in wettelijke termen, oversteken.

Aangezien de term vop nog niet is opgenomen in Guus zijn vocabulaire, nam hij een woord dat hij inmiddels al kende althans dacht hij. Kom, zei Guus, dan gaan we oversteken bij het “zemelpad”, dan stopt iedereen. Omdat we al bijna op het bewuste zemelpad liepen, had ik moeite om me te concentreren tijdens het oversteken

De mensen keken wel wat vreemd toen ik met de kleine kapitein aan mijn hand, brullend van de lach overstak. Het duurde ook even voor ik uitgehikt was.

Ik moet eerlijk bekennen dat dit misbruik van onze moedertaal, een verademing is en mijn humeur van het ene moment op het andere met ongeveer 100% kan verbeteren. Nadeel blijft, dat een volle blaas problematisch kan zijn bij dergelijke lachbuien.

Fijn weekend, stelletje zemelaars!