Dinsdag 09-10-2018, 12.00 u.

Opa!Ik heb toch een onderbroek!

Wat een rare titel voor een nieuw verhaal, is je eerste gedachte vermoedelijk. Lees gewoon rustig verder, voor je een oordeel velt, dan komt er misschien, een glimlach van begrip op je gezicht!

Sinds een kleine drie jaar, pas ik nagenoeg wekelijks op de kleine kapitein annex luierterrorist. Ik doe dat met heel veel genoegen en er gaat vrijwel geen oppasbeurt voorbij, zonder vermeldenswaardige momenten. Soms lijkt het of Guus “zijn” momenten opspaart en bij Opa tot uitbarsting laat komen zodat deze er, een nieuw verhaaltje over kan schrijven. Opa schrijft graag en Opa schrijft best veel, dus is er geen betere plaats om je helemaal te laten gaan.

Zo heb ik mijn kleine vriendje, jarenlang “mijn kleine broekenpoeper” genoemd vanwege de tropische verrassingen en zware luchten, die uit zijn luier tevoorschijn kwamen. Laat iedereen die nog nooit een kleine uit de shit heeft getrokken om te verschonen, vooral zwijgen want het is een eer als deze klus aan je wordt toevertrouwd! Het kan maar gezegd zijn.

En iedereen die dit proces heeft meegemaakt, kan ook meepraten over de momenten van “de omslag”. Het moment dat de kleintjes echt groot worden en plots de troon in het kleinste kamertje gaan bestijgen om daar hun behoefte te doen. Ondanks wat kleine “druk- en zetfouten” gaan de kleine mannetjes en vrouwtjes, plots als pre-volwassenen, vanuit het toilet, de grote boze mensenwereld weer in. En trots dat ze kunnen zijn! Of je die plas wel hebt horen klateren c.q. die grote bruine sigaar, in de pot wel hebt gezien? Gezien? Ruiken is een betere woordkeuze want ze stinken als grote mensen.

Zo ook de kleine kapitein, die deze ontwikkelingen in dit jaar doormaakte. Alle vertrouwelingen werden deelgenoot gemaakt van zijn plee-verrichtingen, die hij steeds zelf, middels de spoelknop, tot een goed einde wilde brengen. Kleine boodschap, korte spoelbeurt en grote boodschap, een lange spoelbeurt. Maak niet de fout om zelf het toilet door te spoelen want ’s avonds aan tafel, was je nog de “gebeten hond” en werd je fout nauwelijks vergeven. O ja, dat hij een centje had gekregen, vanwege zijn prestaties op nr. 100, werd terloops ook nog even gemeld aan Papa en Mama maar was beduidend minder belangrijk, dan de incorrecte spoelbeurt door Opa.

Opa had echter een bijkomend probleem want de regelmatig gebruikte c.q. misbruikte kreet “kleine broekenpoeper”, klopte niet meer en dat wilde Guus er natuurlijk best inwrijven. De 1^e keer na het volbrengen van de grootse toiletprestatie, zei ik heel onschuldig: “Goed gedaan, kleine broekenpoeper, keurig!” Onmiddellijk kwam er reactie van de kleine kapitein, die nog voorover stond met blote billen, voor de grote schoonmaak. “Nee Opa, ik heb toch een onderbroek!”: meldde onze voormalige luierterrorist met lichte ergernis in zijn stem.

Na een verontschuldiging mijnerzijds, moest ik de aard van zijn boodschap even in laten dalen want ik begreep het niet helemaal. Maar enkele momenten later, viel mijn kwartje, bijna hoorbaar, op de bodem van mijn “begrip-mandje”. In de tijd dat Guus luierdragend was, had hij altijd een rompertje aan, wat uiteraard het meest praktisch was. Echter nu hij geen luier meer droeg, was het rompertje plots verruild, voor een hemd en een onderbroek met afbeeldingen van auto’s, vliegtuigen, tractoren en teddyberen. Hoe dom kon Opa zijn dat hij dat niet gezien had zeg?

Het enige wat de kleine kapitein nog te zeggen had na mijn verontschuldigingen, was: “Man, man, man!” Tja, het kan maar gezegd zijn want kleintjes worden rap groter!