Woensdag 17-10-2018, 11.25 u.

Een kleine wereld.

Vanmorgen tussen half negen en negen uur, begon de wereld plotseling “kleiner” te worden. Weersomstandigheden bleken afgelopen morgen van dien aard, dat er mist kon ontstaan. Vanuit mijn woonkamer beperkte het zicht zich tot zo’n 60 meter. Toen ik terugging in mijn gedachten, kon ik me eigenlijk niet herinneren, dat het de afgelopen maanden, mistig was. Die mist geeft mij op de één of andere manier, altijd een gevoel van geborgenheid en vermoedelijk komt dat omdat alles compact en afgesloten lijkt te zijn. Hetzelfde gevoel als in een kleine, warm ingerichte, knusse kamer. Dat geeft mij ook een veilig gevoel maar maakt me tegelijk ook sentimenteel. Waarom? Ik zou het echt niet weten.

Het sentiment en de emotie, worden misschien gevoed door een beroerte en een hartinfarct, in een grijs verleden, gecombineerd met de ervaringen, die ik in mijn leven opdeed. Op deze momenten, kunnen op het oog, compleet onbelangrijke gebeurtenissen, me diep raken en in tranen uit laten barsten. Zodanig dat ik (in mijn eigen woonkamer)om mij heen kijk of er niemand is die me ziet.

Ik vind het onder die omstandigheden, vaak erg moeilijk om gedachten te parkeren, die me bezig houden naar aanleiding van een negatieve ervaring, onenigheid of andere kreukels in de lakens van het leven. Dit maakt namelijk dat ik heel veel energie (en daar heb ik niet zoveel van) verloren gaat met negatieve gedachten, die helemaal niets opleveren. Het zorgt er ook voor dat ik directe confrontaties uit de weg ga, het roept zoveel stress op dat mijn bloedsuikers onmiddellijk omhoog schieten en ik me ziek begin te voelen. Mijn diabetes is dan een serieuze handicap. De suiker is dan ook niet op korte termijn te herstellen omdat het om een hormoonkwestie gaat, die doorlopend invloed heeft, op de staat waarin mijn lichaam verkeerd. Slapen gaat slecht of helemaal niet, er ontstaan maagklachten en ik voel me doodziek en doodongelukkig. Dit zorgt ervoor dat mijn lontje erg kort wordt en ik niet te genieten ben en nergens voor te porren.

Diep geraakt ben ik, op het moment dat ik openheid hierover geef en me dus heel kwetsbaar opstel en mijn omgeving dit onzin vindt of bagatelliseert. Inmiddels ben ik zover dat ik me dan figuurlijk omdraai en wegloop. Het is een contact wat ik letterlijk ga verbreken maar ik wacht het juiste moment af. Ik hou namelijk alle eer aan mijzelf en ga niet met modder smijten om vervolgens weg te lopen.

Verbazingwekkend, hoe snel je in een negatieve en neerwaartse spiraal, opgezogen lijkt te worden en hoe moeilijk om de energie te vinden om er weer uit te vechten want een gevecht is het! Op deze momenten, heb ik een hekel aan mijzelf omdat ik me mee laat slepen en mijn gevoel niet kan controleren.

Omdat ik de controle niet heb c.q. lijk te hebben, geeft dat ook het gevoel, dat ik zelfs na bijna 57 jaar, nog steeds op zoek ben naar mijzelf. Waarom geven positieve, begrip- en liefdevolle “moves” uit mijn omgeving, mij niet de “boost”, die ik nodig heb. Alleen dat negatieve lijkt te blijven hangen en dat is het niet waard, absoluut niet!

I feel like warrior, fighting on my way home…..