Woensdag 19-12-2018, 08.50 u.

What’s new?

Wat een dagen zijn dit toch. Zowel het weer als mijn gemoed kan bijzonder wisselvallig zijn in deze tijd van het jaar en we zijn er nog niet. My route on memory-lane takes at least another 6 weeks. Over een week of zes, keer ik weer terug op aarde en zoek ik met beide benen houvast. Momenteel zweef ik grote delen van de tijd en verkeer ik afwisselend in hemelse of sentimentele sferen maar “What’s new?”.

Gisteren was het uitje voor vrijwilligers en personeel van Slot Loevestein en om de plaats van bestemming te bereiken, een bierbrouwerij nota bene, moest ik een stijf uurtje rijden. Toen ik in de auto stapte, schakelde ik de motor alvast in voor ik mijn navigatie in begon te stellen. Normaal ben ik gewend om het volume terug te schroeven als ik de auto uitzet, ter bescherming van de boxen. Echter blijkbaar was ik dat de laatste keer vergeten en het volume “hard” van Radio 10 (top 4000), knalde er letterlijk in terwijl ik mijn navigatie instelde. Waar ik niet op bedacht was, was André Hazes. De dode André, voor alle duidelijkheid, met zijn hemeltergende vlieger.

Ik had nog zo gezegd: “Geen Vlieger!” maar die lui van de radio en de krant luisteren niet en zodoende, zat ik plotseling jankend naar mijn navigatie te turen, die ik niet meer kon lezen, door overvloedig water in mijn kijkers. Het duurde even voor ik hersteld was van deze emotionele terreuractie van Radio 10 en ik kwam dus drie minuten te laat bij de Bierbrouwerij in Oijen aan. Sorry jongelui!

Maar dat was gisteren en nu is het woensdag, een feestelijke woensdag maar in goed overleg, hebben we besloten om nog heel even te wachten met het feest omdat het gewoon een hele drukke periode is en we beiden geen 20 meer zijn. Wat in het vat zit, zal vermoedelijk niet verzuren, zelfs niet bij deze “azijnpisser”. Het feit wil namelijk dat mijn Superdoos en ik, 15 jaar samen zijn en dat geeft me een rijk gevoel. Nee, heftig verlieft niet meer want dan functioneer ik maar op halve kracht, ook minder klef dan voorheen maar gewoon vreselijk veel van elkaar houden en het leven zoveel als mogelijk genieten met lieve familie en dito vrienden. En als mijn Superdoos half zo blij is met mij als ik met haar, moeten we bij leven en welzijn, de volgende 15 jaar ook nog vol kunnen maken.

Wat de sleutel is? Zo lang samen zijn maar niet samen wonen? Tolerantie en accepteren dat je iemand soms echt mist maar weten dat ze er altijd voor je is. Daarnaast elkaar de ruimte geven, soms onderneem je samen en af en toe ga je alleen op pad, doet ieder voor zich, wat hij of zij, leuk vindt om te doen. Houden van, zit in je hart en “claimen” van een partner, zijn aandacht of inzet, is niet bevorderlijk voor je relatie tenzij je echt nodig bent. Maar eerlijk gezegd, zijn er zeker momenten dat ik mijn Superdoos, vast zou willen houden, zou willen knuffelen of gewoon naast me op de bank wil hebben maar ja, that’s life. Soms is geduld een schone zaak omdat het geduld, een verlangen naar samenzijn aanwakkert. Zinloos om onenigheid te hebben als je elkaar niet elke dag vast kunt houden, je stelt andere prioriteiten en argumenten hebben dan, heel weinig prioriteit.

Lief? Als ik jou nog 15 jaar mag “lieven”, lief jij mij dan evenzo? Luv joe!