Woensdag 02-01-2019, 15.25 u.

Hij komt…..!

Ja, hij komt echt! Niet Sinterklaas, die is nog maar net naar huis vertrokken maar Sportecus komt! Ik hoor u zuchten en denken: “Wat heeft ie nu weer voor rarigheid?” Maar niks hoor, geen rarigheid want Sportecus komt veelal op maandag langs en is dan de hele dag bij me. Sportecus is uiteraard afgeleid van Spartacus en is in tegenstelling tot de daden in de mythologische verhalen, uitermate lief en zachtaardig. Alleen als we aan het stoeien zijn of een “schijngevecht” houden, gedraagt hij zich als een veredelde Hulk Hogan en deelt hij ellebogen en knietjes uit, in mijn  kroonjuwelen. En Sportecus heeft al jong geleerd om te roepen dat het per ongeluk ging en dus, niet geeft! Dank je de koekoek, mijnheer Sportecus!

Toen Sportecus zich thuis als een soort van superheld gedroeg, vertelde zijn vader hem, dat hij wel op Spartacus leek en blijkbaar, maakte dat indruk. De kreet werd onmiddellijk over genomen echter verbasterd tot Sportecus. Het laatste deel van het woord kende hij al en hij deelt regelmatig kusjes uit, dus dat deel van de naam was gebakken. Echter het eerste deel, Sparta, was wel erg moeilijk en kende hij nog niet. Nou moet je het leven niet moeilijker maken dan noodzakelijk en je gaat dus op zoek naar een woord dat je wel kent en aardig in de buurt komt. Onze held gaat iedere week lekker sporten bij de lokale gymnastiekvereniging en het woord “sporten” lijkt toch verrekte veel op Sparta. De connectie was snel gemaakt want toen zijn Papa de naam Spartacus liet vallen, was hij naar zijn mening, behoorlijk sportief bezig. En zo werd Sportecus geboren.

Maar zo als alle mythologische helden, heeft ook Sportecus een achilleshiel. Hij heeft een hekel aan zeurende Opa’s, Papa’s en Mama’s en kan in toorn ontsteken als hij iets moet doen, dat niet in zijn eigen plannen past. De hele houding maar vooral de ogen en verbale uitlatingen, stralen dan koppigheid en boosheid uit. Wat Sportecus nog steeds niet kan c.q. wil begrijpen, is het feit dat Opa’s, Papa’s en Mama’s, in het geval van een argument, altijd gelijk hebben. Mochten ze een keer geen gelijk hebben, hebben ze het toch omdat ze niet toe zullen geven aan Sportecus. Onze kleine held, kan dan aardig volharden in zijn koppigheid maar er komt altijd een moment dat hij figuurlijk breekt en zich gewonnen moet geven. Dikke tranen en snikken met lange halen, borrelen op uit dat kleine lijfje en even later lijkt alles weer vergeven en vergeten. Daarnaast houd hij ook van lekker eten waarbij gerookte paling en gerookte zalm, op zeker in de top 5 staan evenals pannenkoeken!

Maar uiteraard heeft deze Opa, nu een dilemma. Moet ik de kleine terrorist nu Sportecus of de Kleine Kapitein, gaan noemen? Daar moet ik nog even over na gaan denken! O ja, iedereen een gelukkig en gezond 2019.