Te weinig.

Maandag 16-12-2019, 11.20u.

Te weinig.

Aan het begin van deze maand, heeft de kleine kapitein, zijn ouders een kleine hint gegeven, dat er nog wat “werk” te verzetten is. Over het algemeen houden de kleuters en peuters van een jaar of 4, zich bezig met spelen en hun plekkie verwerven, in hun, nu nog beperkte wereldje, dat voor hen megagroot lijkt. Zelfs als je weet, dat je te maken hebt met de kleine kapitein, is dat niet zo verschillend met zijn leeftijdgenoten, althans dat denk je.


Niets is echter minder waar want de kleine kapitein, denkt zeer serieus na over zijn toekomst en de toekomst van de mensen om hem heen. Zo is mijn kleine vriend, stapelgek op zijn zus Saar en laat geen gelegenheid voorbij gaan, om met haar te knuffelen en te kroelen. Hij corrigeert iedereen, die Saar bejegent, op een manier die hem niet aanstaat en dat laat aan duidelijkheid, niets te wensen over!


Zo had de kleine kapitein zijn gedachten blijkbaar al laten gaan, over zijn persoonlijke en de gezins-omstandigheden. Redelijk bijzonder voor een 4-jarige maar wie Guus kent, zal niet echt verbaasd zijn. Sommige dingen kun je nog niet overzien als je 4 jaar oud bent en als je gezegend bent met een zus, die zo ongeveer, het gemakkelijkste kind is, van het westelijk halfrond, zeg je soms dingen, waar je op later leeftijd misschien wel eens spijt van kan krijgen. Dat is echter van later zorg en wat Guus nu zegt, meent hij echt vanuit de grond, van zijn kinderhartje, dat soms veel groter lijkt, dan dat van menig wereldleider!!!


Zo deelde de kleine kapitein onlangs een serieuze quote, met name met zijn moeder, die overigens voor zijn voorstel, de zwaarste klus te klaren heeft. Guus deelde tussen neus en lippen door, bloedserieus mede, dat hij 1 Saar, echt te weinig vond, letterlijk. Iedereen kent die momenten na zo’n markante opmerking waarbij er een stilte hangt, die verbazing betekend. Het volgende moment komt de bezinning en tenslotte de schaterlach. Ongeveer zo kan het gaan maar als je “slachtoffer” bent en voor de productie van dat nageslacht moet zorgen, gaan gedachten vermoedelijk terug naar de laatste bevalling en denk je daar iets genuanceerder over. Zeker toen de kleine kapitein liet weten dat hij wel een stuk of tien, elf, Saartjes erbij wilde hebben. Ik ben geen getuige geweest maar heb een flauw vermoeden, hoe de mams van Guus moet hebben gekeken. Mijn medeleven gaat bij deze, uit naar alle moeders, die zo aangespoord worden door hun eigen kroost, om verder te werken, aan nieuw nageslacht.


Wat de kleine kapitein nog niet kan weten, is het feit dat een leven met zoveel vrouwen om je heen, gaat vreten aan je gezondheid en aan kan zetten tot een bepaalde mate van agressiviteit. Uit een grijs verleden, weet ik mij te herinneren, dat 1 vrouw al knap lastig kan zijn om rustig te blijven en ik vind dus, dat Guus wel lef heeft. Anderzijds vertrouw ik erop dat zijn ouders, het zover niet zullen laten komen. De kampen zijn nu tenslotte in evenwicht en het verstoren van een natuurlijke balans, is niet altijd verstandig.


De kleine kapitein, heeft in ieder geval weer eens een stelling geponeerd, die de gemoederen danig in beweging heeft gebracht en ik denk, dat het niet de laatste zal zijn maar dat is slechts een voorgevoel.