Zondag 15-12-2019, 14.15 u.
Lang, lang geleden!
Afgelopen woensdag 11 december was het precies een jaar geleden, dat we de urn van pa, hebben bijgezet, in het graf bij mama. Het was ook de dag dat ze, als ze nog geleefd hadden, 60 jaar getrouwd zouden zijn geweest. Zover is het niet gekomen maar voor mijn broer Arie en mij, wel degelijk een dag om even bij stil te staan.
Aangezien mijn broer letterlijk, aan de andere kant van de wereld zat, ben ik wat plantjes gaan halen, om op het graf te plaatsen. De laatste tijd kom er ik bijna wekelijks omdat het zo uitkomt met het ophalen van de kleine kapitein. Als hij op donderdagmiddag uit komt, pik ik hem op en meestal heb ik mijn harige vriend dan bij me. Die laat ik eerst uit, op een uitrenveld en als er dan tijd over is, wandel ik over het kerkhof en ga kijken bij het graf van pa en ma, sta even stil, mijmer een paar momenten en ga door. Meestal ga ik door naar het graf van Elise, die geen jaar oud mocht worden en door toedoen van 2 criminelen, waarvan 1 zich de moeder noemde, het leven liet. Elke week boos en machteloos voelen bij het ene graf en berustend bij het andere.
Deze keer werd ik bij het graf van pa en ma ook verdrietig, de afgelopen weken, heb ik een lastige periode, die al geruime tijd duurt, zien groeien naar een situatie, waar ik zelf geen vat meer op heb. Een afspraak bij de huisarts, zal me de weg moeten gaan wijzen om de draad weer op te pakken en een stukje controle terug te krijgen.
Daarnaast had ik in de voorliggende dagen, ook gedichten en (stukjes) dagboek, van mama gevonden. Deze gaven mij een inzicht, dat ik niet eerder heb ervaren en de kijk op, met name mijn moeder, moet nodig een beetje bijgesteld want klaarblijkelijk, heb ik in het verleden, nogal eens voor mijn beurt gesproken en te hard geoordeeld. Dit alles kwam samen, op het moment dat ik aan het graf stond en besefte dat de wijsheid soms groeit met de jaren, sorry ma, ik wist niet beter.
Maar goed, snel een foto gemaakt en richting China verzonden middels What’s app, voor zover dat functioneert, in dat verre, oostelijke deel van de wereld. Ze zijn nogal gesteld op hun privacy, daar in het land van het rode boekje en kameraad Mao, die overigens maar zo’n, 70.000.000 landgenoten om zeep heeft gebracht. Je snapt niet dat er nog Chinezen over zijn!
Vervolgens ben ik, om even een geheel andere richting in te slaan, naar het schoolplein getrokken om de kleine kapitein, te redden uit de handen van de juf. Op het schoolplein trof ik de hulp van Guus zijn mams en die vertelde hem dat ze deze week niet was geweest om zijn kamer en bed op te ruimen omdat ze op zieke koters had gepast. De kleine kapitein, keek verbaasd op en zei vervolgens, uit het diepst van zijn tenen: “Shit hé!” Vermoedelijk hebben ze ons, op het nabij gelegen kerkhof, kunnen horen brullen van de lach. Dank je Guus, dit bracht mij weer even terug in het moment van de dag en het deed me serieus goed!
Na alle feestdagen en bijbehorende activiteiten, is de kleine kapitein, zo ongeveer aan het eind van zijn latijn. Om hem een stukje rust te geven, parkeer ik hem, na wat drinken en wat snoep, in de grote badkuip, om lekker te ontspannen in het warme water. Terwijl Guus in bad dobbert, ruim ik wasgoed op en probeer ik wat orde in de chaos te brengen of ik ga gewoon zitten lezen. Ik heb tenslotte weer een paar juweeltjes gekregen.
Plotseling realiseerde ik mij, dat we een toetje vergeten waren. Wel in de winkel bij Guus zijn oma geweest, maar het heilige snoepgoed, genaamd dessert, waren we vergeten. Terwijl ik naar de badkamer liep en vertelde dat we het toetje waren vergeten, zag ik dat de kleine kapitein, letterlijk languit in bad lag en bezig was om zijn drijfvermogen te perfectioneren. Na mijn woorden, keek hij me aan met grote ogen en zei in perfect Engels: “Ow my God…” Waarschijnlijk heb ik nogal appelig gekeken, want Guus ging direct rechtop zitten, toen ik op de wc-pot ging zitten, toen staan niet meer mogelijk was. Van slappe lach krijg je namelijk slappe benen en…..een zere buik. Och, het is weer eens iets anders dan commentaar over de haargroei in je neus! Niet dan? Ja toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten