Heel even...

Maandag 16-12-2019, 08.05 u.

Heel even…

Heel even, 36 jaar terug in de tijd, de ochtend voor ik in het gemeentehuis en in de kerk “Ja, ik wil.” ging zeggen. Inmiddels ruim een generatie geleden maar nog zo dichtbij, zowel in gevoel als in beleving.



Die beleving lijkt bij het ouder worden, soms intenser dan ooit te voor. Getriggerd door een trailer op tv met een nummer, waar ik eigenlijk, niets mee heb, had of leek te hebben. Een groot deel van de tekst, van dat desbetreffende nummer, heeft ook geen connectie met mij maar dat kleine stukje, dat zei: “Heel even, denk ik soms ineens aan jou, dromen krijgen vleugels, fantasieën zonder teugels en ineens ben ik weer bij jou….” Het “destructieve” deel van de tekst, had zijn c.q. haar werk, onmiddellijk gedaan en ik ging dus “nat”.



Je ziet dit echt niet aankomen, kunt je er niet op voorbereiden of tegen wapenen maar het effect, is dat van een rechtse directe, van een professionele zwaargewicht bokser! Je voelt je kleiner dan ooit te voor en bijna machteloos omdat de emotie, zo ongeveer bezit van je neemt. Het zal dus echt nooit wennen en de tijd, zal de wonden nooit helemaal kunnen helen, althans bij mij niet. Maar was Marion het niet die zei: “Ik ben pas dood, als jij mij bent vergeten!” ?



Vandaag is het in ieder geval weer eens, ouderwets verwarrend en ik heb besloten om het maar “gewoon” te laten gebeuren en er niet tegen te vechten. Inmiddels weet ik, dat vechten, het alleen maar moeilijker maakt en……dat je niet kunt winnen! Je vecht op die momenten namelijk met je “ware ik”. Je “ware ik” weet wat goed voor je is en wordt niet gedreven door hebzucht, jaloezie, haat of scoringsdrang. Wel moet ik toegeven, dat het niet gemakkelijk is.



We zijn weer een jaar verder en 16 december is ook de dag, dat ik in 2003, een hele lieve prinses uit Haarlem, aan de lijn kreeg. Die dag blijft dus bijzonder vanuit diverse invalshoeken. Het bestaat ook niet, dat 16 december, ooit een dag zal worden, die passeert als 1 van de 364 of 365 andere dagen, van het jaar. Het idee dat er altijd iets gebeurt waardoor ik “wakker” word geschud, neemt niemand mij meer af na al die jaren. Net zo goed als het voor mij zeker is, dat er meer is tussen hemel en aarde. Hoe je het noemt? Dat moet iedereen zelf weten, ik zal niemand mijn mening opdringen. Het is namelijk mijn overtuiging en daar hoef ik jou niet mee op te zadelen!