Donderdag 05-12-2019, 22.25 u.

Een iets andere pakjesavond.

Half Nederland is momenteel doende, om surprises uit te pakken, gedichten voor te lezen en zich vol te stouwen met zoete “knoei”. Deze opa echter niet, die zit achter zijn vonkendoos om verhaaltjes te produceren en een creatief ei te leggen. De pakjes zijn hier, afgelopen zaterdag al ontdaan van het inpakpapier, tijdens een familieavondje, dat langzamerhand op een familietraditie, begint te lijken. Niets mis mee wat mij betreft en ik hoop deze avondjes nog, tot in lengte van dagen, mee te mogen maken.


Nee, vandaag heb ik het jongste Pietje uit het gezin, van school gehaald, waar uiteraard wel, de Sint langs was geweest. Geen zoetigheid maar gemarineerde kipfilet met krieltjes en gewokte groenten. De zelf gekookte appelmoes, mag uiteraard niet ontbreken, wij hebben mijnheer Hak niet nodig, opa’s appelmoes is immers de beste(vinden Guus en ikzelf).


Voor het eten, hebben we ons Pietje in bad gedaan om de zwarte vegen van zijn gezicht te boenen. Gelukkig laat het roet van een gebrande kurk, zich makkelijker verwijderen, dan de schmink, die er bijna met een staalborstel af geschrobd moet worden. Gelukkig veranderde het Pietje al snel weer in de kleine kapitein en kon er afgedroogd worden. Om wat gerieflijk te zitten tijdens het afdrogen, zit ik dan op het toilet en Guus staat voor me, al kwebbelend. Hij oreert als Mark Rutte, dus hij vertelt veel en zegt eigenlijk weinig. Ook vandaag kwam er een zekere baldadigheid over de kleine kapitein, die vertelde dat er op zijn boterhammen poep en pies had gezeten! Vol trots keek hij me aan met een blik die veelzeggend was. Dat had hij toch maar even durven zeggen, straalde hij uit. Ik hield even stil en keek hem, in mijn beleving, onbewogen aan. Blijkbaar vond de kleine kapitein het nog niet genoeg want hij zakte iets door zijn knieën, keek me aan en vroeg of ik wist, wat er nog meer op zijn boterham had gezeten? Mijn blik bleef even onbewogen als voorheen en op het moment dat hij “snot” wilde gaan zeggen, zei hij: “Er groeien haren in je neus…!”.


Hier had ik niet van terug, zingen doe ik niet en zeker niet in de badkamer, gezien de galm maar mijn schaterlachen, moeten in deze “galmmodus”, tot achter in de straat te horen zijn geweest. Hoe je entertainment en kale feiten tot een kostelijk moment kunt vervormen, bleek vanmiddag weer eens. Dank je lieve Guus, vermoedelijk heb ik de komende 2 dagen, weer eens spierpijn in de horecaspoiler, dat was al even geleden.


Slaap lekker en op naar Kerstmis.