Woensdag, 05-10-2022, 15.00 u.

Dag lief vriendje....

Daar zit ik dan! Als een zoutzak aan de tafel, een leeg gevoel en met een zacht piepende Boaz naast me. De kogel is door de kerk. Natuurlijk zat het er aan te komen en wisten we het, maar dan nog....

Ik ben verdrietig, na een zware nacht voor Boaz maar ook voor mijzelf omdat je ziet dat het onvermijdelijke erg dichtbij komt. Na een hele nacht ijsberen, tikkende nageltjes op het parket en een berg met onrust, in dat arme hondenlijf.

Toen ik vanmorgen wakker werd keken 2 droevige, donkerbruine ogen met een wazige blik naar mijn wazige blikken. Toen hij naar me toe wilde komen kukelde hij ondersteboven en was nauwelijks in staat zich op te richten. De rol dextro die naast mijn bed ligt voor noodgevallen, kwam nu van pas. Niet voor mij maar voor Boaz. Bij het terugtellen, telde ik 5 complete rollen dextro in de voorgaande 24 uur en dat is bizar veel.

Zeer waarschijnlijk groeit de tumor in de alvleesklier van Boaz en daardoor wordt er steeds meer insuline afgegeven. Het gevecht houdt een keer op. Contact met de dierenarts, bevestigde mijn angstige vermoedens en dat voelt als een mokerslag.

Je overlegt met elkaar en weegt de zaken af. Conclusie, we zitten op het eind van de rit, wat Boaz betreft. Als de emotie wat afneemt, neem je hem bij je en knuffelt hem, in de hoop dat je zijn geur en blikken, nog lang zult herinneren. Vervolgens neem je de telefoon en maakt een afspraak. Je voelt je een rechter, die het moment van executie bepaalt maar zo is het absoluut niet. Je hebt geen andere opties en weet dat je je best hebt gedaan.

Nog 24 uur vertroetelen, verwennen, lekkers toestoppen en er gewoon voor hem zijn. Iets anders kun je niet doen, in mijn beleving. vanavond voor de laatste keer, samen een rondje voor het slapen gaan en vanaf morgen niet meer...