Donderdag 06-10-2022, 11.30 u.

Last ride of the day.

De laatste uren met Boaz, tikken voorbij, veel sneller dan mij lief is maar het is de harde werkelijkheid.

Gistermiddag en gisteravond zijn er diverse mensen geweest om Boaz nog even te knuffelen en hem een bonk liefde mee te geven voor zijn reis naar het onbekende. Het meest ben ik in de war geraakt door het verdriet van 2 kleine mensjes, die me heel lief zijn. Met z'n drietjes hebben we tranen met tuiten gehuild om onze trouwe vriend, die ze, voor de laatste keer, kwamen knuffelen. De kleine kapitein en mijn kleine tuttebel waren diep onder de indruk.Ik ben een grote vent maar mijn hart is o zo klein en onder dergelijke omstandigheden, breek ik gladweg, in 2. Boaz heeft alle knuffels met enthousiasme in ontvangst genomen en rijkelijk kusjes uitgedeeld.

Rond middernacht heb ik nog aan de lijn gehangen met mijn lief, die opperde om Boaz, die laatste nacht, gewoon in bed te laten slapen. Daar moest ik even over nadenken omdat het niet in mijn gedachtengoed past. Een hond hoort in een bench of zijn mand en zeker niet in bed. Een paar donkerbruine ogen waar trouwhartigheid uit straalde, haalden mij over. Dekentje op de plaats van mijn Passie en Boaz op bed gehesen. Hij ging liggen met een blik die me vertelde, dat hij daar nooit meer weg zou willen maar ik denk dat hij al meer weet, dan ik ooit zal vermoeden. Hij is echt niet gek.

Bizar hoe rustig Boaz vannacht heeft geslapen, hij heeft amper bewogen en, nog belangrijker, nauwelijks gesnurkt. Ik durf te zeggen, dat hij al tijden niet zo rustig en ontspannen heeft geslapen. Geen gedroom met grommen, stuiptrekken en wegdraaiende ogen maar gewoon rust!

Het gevoel , dat je besluit misschien niet juist is, krijgt hierdoor voeding en twijfel begint te rijzen. Of het zo moet zijn, blijk ik ook onvoldoende hondenbrokken voor de laatste dag in huis te hebben. Vandaag ga ik los en kom ik uit mijn comfortzone, ik smeer een bruine boterham met roomboter en suiker, voeg het toe aan een handjevol brokken en zie hem tevreden zijn lippen aflikken. We maken het ontbijt af met gedroogde eendenborstfilet en ik bedenk me dat het voor hem een feestje moet zijn en dat het zo goed is.

Bij het uitlaten na het ontbijt, kom ik een mevrouw tegen, die ik vaker op afstand zie en groet maar nooit spreek. Nu komen we aan de praat en met tranen over mijn wangen, doe ik het relaas. "Het is tijd voor hem" :zegt ze en vervolgt met : "Je kunt het aan hem zien, het is mooi geweest!" Dit zou alle twijfel weg moeten nemen, ook met alle soortgelijke opmerkingen, die ik gisteren persoonlijk kreeg maar ook via Facebook. En toch zal de twijfel blijven.

Straks ga ik gewoon gebakken eieren met spek voor hem maken en vanmiddag wil ik naar een uitvaart. De moeder van een ouwe indiaan, is overleden en net als hij er ooit voor mij was, wil ik proberen er nu voor hem te zijn.

Het leven gaat door en ik hoop dat Boaz op de eeuwige jachtvelden voor honden, verteld over de dingen, die we hebben meegemaakt. Alvast goede reis, lieve vriend, ik ga je missen.