Maandag 31-10-2022, 09.09 u.

The zoo en hoe!

Vorige week donderdag was het herfstvakantie voor de jeugd in deze regio en ver van te voor was afgesproken, dat de kleine kapitein, een dag bij opa Jan zou doorbrengen. De kleine kapitein, die overigens al aardig uit de kluiten gewassen is , vond het eerst wat moeilijk omdat hij doorlopend aan het gemis van zijn grote vriend Boaz, werd herinnerd. Geen kindersentiment maar een pure waarheid want die 2 konden echt voor langere tijd tegen elkaar aan liggend, genieten van elkaar. Kijkend naar tv, friemelend aan Boaz' oren, armen om een hondennek en een poot op een kinderschouder. Als ik de beelden, nu in gedachten, zie passeren, voel ik toch een stuk sentiment opkomen omdat de interactie tussen die 2 zo mooi was en oprecht.

Om de aandacht af te leiden en de dag goed te beginnen, hebben we eerst croissants gebakken want eten is een prima sleutel om gevoelige zaken, even te kunnen parkeren. Croissantje naturel, met kaas en met chocolade, dienden als ontbijt en de plannen van opa werden ontvouwd tussen 2 van die Franse broodjes door. De dierentuin, zou bezocht gaan worden en Guus ging door met de vraag welke dierentuin, de eer te beurt viel. Het afgegeven signaal is dus, "Yes, de dierentuin!". De vraag die rijst is: "Naar welke dierentuin gaan we toe?". 

Op de weg naar de Grebbeberg in Rhenen, vertelde de kleine kapitein, honderduit over zijn (Halloween) plannen voor de komende dagen. Uiteraard werd een aantal keren gevraagd, hoe lang we nog moesten en of we er nog niet waren, maar dat was peanuts in vergelijking met de opmerking "Kijk, daar eens opa, wat/wie/welke/waarom/waarmee/waarvoor is dat?". Aangezien ik nog een beetje op moest drogen en het redelijk druk was op de weg, moest ik hem vertellen, dat ik mijn aandacht elders nodig had en dus niet kon antwoorden. Dat bleek niet het juiste antwoord op zijn vragen maar hij moest het ermee doen.

Eén stap binnen de poorten van Ouwehands Dierenpark, was ik al € 60,= kwijt en ik had, buiten de kleine kapitein, nog geen aap gezien. Het grijsgehalte was hoog, dus ook grijs met kleinkinderen. Blijkbaar was Guus niet de enige die vakantie had en in het bezit is van oma's en opa's. Gewapend met zijn eigen fotocamera, stapte de kleine kapitein dapper door Ouwehands om foto's te maken voor de kleine tuttebel, zodat ze op een later moment mee kon kijken, naar de avonturen van Guus. Het kostte enige moeite om Guus te overtuigen, dat we in de dierentuin waren om naar de dieren te kijken en niet de speeltuin te bezoeken. Ik hield deze optie heel politiek, achter de hand, voor het moment, dat ik door mijn hoeven zou zakken maar dat wist mijn kleine vriend natuurlijk niet.

Tijdens de lunch, bestaande uit een broodje warme worst en een ijsje, kwam de kleine kapitein in een geanimeerd gesprek met een Brabantse opa en oma, die met dochter en kleinkind, dezelfde missie hadden als deze opa. De oma rukte een halve liter cola uit een immense rugzak, toen Guus aangaf dat hij dorst had. Mijn tegenwerpingen, dat Guus (nog) geen cola te drinken kreeg, werden driftig weggewuifd want die ene keer moest kunnen. Guus, niet gek natuurlijk, had de fles al open en aan zijn mond, voor de strijd ook maar kon beginnen. Mijn gefluisterde argument, dat hij dit maar niet aan mama moest vertellen, vond geen houvast want deze kapitein is gewoon recht door zee!

Ik moet eerlijk bekennen, dat het enthousiasme van de jeugd, aanstekelijk werkt bij deze opa en het laadt, de steeds leger wordende batterij, telkens weer een beetje op. Op zeker moment ben ik heel voorzichtig in de richting van de grote springkussens gelopen en toen was de kleine kapitein niet meer te houden. Dat was natuurlijk helemaal mijn bedoeling niet en ik was blij dat ik kon neerploffen in een lounge-set, met mijn zere voetjes omhoog. Overigens had ik me moeten bedenken, dat ik ooit weer op moest staan want dat was toch licht problematisch, moet ik toegeven.

Toen Guus op zeker moment van het springkussen afkwam, kreeg ik de mededeling: "Opa, ik heb zulke zere voeten en benen, ik wil naar huis!". "Yes, yes, yes!" :riep een klein stemmetje, diep van binnen bij deze opa. Mijn opzet bleek geslaagd en...I love it wenn a plan comes together. Als toegift hebben we net voor de uitgang nog wat gedronken met een muffin en een flauw stukje appeltaart erbij. Tot zover, dag geslaagd.

Als je van Bennekum heet, is je dag pas echt geslaagd na een prima maaltijd en ik vroeg de kleine kapitein, wat hij graag wilde eten. Wachtend op een antwoord klinkend als pannenkoeken of de Mac, hoorde ik tot mijn grote verrassing, naast mij: "Spruitjes!". "Pardon?" :zei ik, met ogen zo groot als schoteltjes, "Wat zeg je nou?". In ieder geval heb ik moeten lullen als Brugman om de spruiten te parkeren naar de volgende gelegenheid en ging hij uiteindelijk akkoord met spareribs, maar het kostte serieus moeite!

Mocht de gedachte opkomen, dat Guus bij thuiskomst in zou storten, heb ik een geheimpje voor je. Dus niet! Opa is instortend naar huis gegaan maar Guus niet, die is uitgebreid zijn verhalen van een dagje Ouwehands Dierenpark gaan doen, zonder dat er een eind aan leek te komen. Kortom, een superdag met de slotsom "mission accomplished!"

Aankomend weekend komt de kleine kapitein voor het eerst bij opa logeren sinds deze in zijn nieuwe stulp woont en ik geef je 3 keer te raden, wat we gaan eten?

Kampioen en vice kampioen serieus kijken!

"Nog zo gezegd: "Speel niet met je eten, Guus!"