Maandag 17-10-2022, 12.30 u.

En de klok tikte rustig door.

Het is inmiddels een dag of 10 geleden, dat Boaz en ik afscheid moesten nemen en ik moet bekennen, dat het me niet in de koude kleren is gaan zitten. De leegte en de stilte, hebben de plaats ingenomen van het gezelschap, dat Boaz bracht. Geen enkele verplichting meer om naar buiten te gaan omdat mijn grote vriend toch nog een boodschap moet doen. 

Ik heb van het uitpakken van de dozen en kratten maar een therapeutische bezigheid gemaakt. Ik moet verder en mijn nieuwe huisje inrichten, is daar onderdeel van. Bij het inrichten hoort tevens, het winkelen om nieuwe inrichting te bemachtigen. Het gaat nu om de details en niet meer om de grote lijnen. Dit weekend zijn lokale winkels bezocht en ook Leen Bakker, Loods 5 alsmede De Bommel. Wereldsteden als Sliedrecht en Den Bosch, zijn nog niet bekomen van onze visites. Maar goed, met enig geduld worden de beschikbare kubieke meters, weer een beetje opgevuld met als uiteindelijk doel van het huis, echt mijn thuis te maken. Volgens mij ben ik met behulp van mijn grootste liefde en Passie, aardig op weg om dat doel te behalen.

Na een druk winkelweekend, besloten we gisteren, op de terugweg naar huis, effe een bakkie te doen bij de kleine kapitein en mijn kleine tuttebel. Gelukkig waren ze thuis en in de "zondag-relax-modus". Lekker in een joggingbroek, op de bank hangen en met de PlayStation spelen. 

We zaten nog niet op de bank toen de kleine kapitein besloot om een kwak "slime", in Saar haar weelderige krullen te mikken. Jammer Guus, zonder schaar was het speelgoed niet uit de haren van mijn kleine tuttebel te verwijderen, dus goede raad was duur, knip, knip!

Binnen een scheet en een zucht was Saar weer terug in de werkelijkheid, gekleed in een roze jurk en Guus in een Max Verstappen outfit. Mijn kleine tuttebel draaide rond als een priktol om haar jurk te laten wapperen en toen ze in de gaten had dat ze daar duizelig van werd, bedacht ze gewoon wat anders. Sinds een aantal weken, gaat ze mee om bij de voetbalwedstrijden van haar broer te kijken. Die broer maakt slidings of hij daar zijn hele leven al op heeft geoefend, tot ongenoegen van trainers en voornamelijk tegenstanders, die in de weg staan c.q. stonden.

Het heeft wel iets om een prinses en een coureur, samen over de kunststof vloer te zien glijden, met een snelheid waar eerder genoemde Max, jaloers op zou zijn. Uiteraard zijn paps en mams deze uitglijders snel zat en de jeugd wordt tot de orde geroepen, voor zover dat al mogelijk is. De kleine kapitein ploft, een beetje verveeld, op de bank en Saar ziet haar kans schoon en duikt bovenop haar broer. Even rust in alle drukte, die het tweetal teweeg bracht. 

Er volgt dan zo'n moment van bijna serene stilte, dat vervolgens doorbroken wordt door een helder stemmetje: "Guussie....wil je met me trouwen?". Heel even valt er een stilte die nog intenser is en als de vraag iets luider en dwingender herhaald wordt, klinken er 4 volwassen lachsalvo's door de kamer, heerlijk. Maar we zijn er nog niet want mijn kleine tuttebel, eist een antwoord en Guus is duidelijk overvallen, door haar aanzoek. "Nou, ga je nog met me trouwen of niet?" : dramt Saar door terwijl de kleine kapitein verkleurt als een aardbei, tot ver achter zijn oren.

Gelukkig wordt niet lang getreurd om het niet beantwoorde aanzoek en Saar besluit een kunstwerk te gaan fabrieken voor oma. Als Guus hierbij aansluit lijkt de aanstaande verloving even geparkeerd en keert de rust weer. Alhoewel...? Wij wisten niet dat de artieste in kwestie, doorlopend gevraagd wilde worden naar haar vorderingen en zodoende volgde een vrij monotoon vragenvuur. "Saar? Ben je al klaar?" klonk het om de haverklap en Saar antwoordde naar believen en soms ook niet. Maar je moest zeker niet te lang wachten met stellen van de vraag, over haar verrichtingen. Je werd direct gecorrigeerd door de dienstdoende schilderes, terwijl haar ogen vuur schoten.

Al met een al een attractieve middag die, mocht je al zorgen in je kop, rond hebben dwarrelen, best wel afleidend was van de keiharde werkelijkheid. Bij vertrek, tijdens het instappen in de auto, kijken mijn muze en ik elkaar aan en beginnen opnieuw, smakelijk te lachen. Gek hè?