Donderdag 30-11-2023, 11.25 u.

 

Al 20 jaar email!

 

Vandaag is het 20 jaar geleden, dat ik voor het eerst email-contact had met een alleraardigst meisje uit Haarlem. Ze was toen nog piepjong, net 40 lentes en liefhebber van veel dingen, die ik ook graag deed, van darten tot voetballen, van bieren tot motorrijden en bijna alles wat daar tussen ligt.

Na dat 1^e mailtje werd het email-contact geïntensiveerd, kan ik wel zeggen en 3 weken later volgde er een serieuze date. De rest van het verhaal mag als bekend worden beschouwd want die piepjonge jongedame is inmiddels al bijna 20 jaar, op 19 december om precies te zijn, mijn schaduw, mijn betere helft, soort van 2^e geweten en m’n slapie als we samen zijn.

Ze is even lief als zorgzaam en behoed me vaker voor domme dingen of ondoordachte acties. Ze laat me ook inzien dat ik mijn gloriedagen achter mij heb liggen en dat rust soms beter is dan doordraven en over grenzen gaan. Maar hé, wat wil je? Best wel knap als je zo’n eigenwijze drammer als ondergetekende, kunt weerhouden van die ondoordachte acties.

Ze raakt nog wel eens in de war op de momenten, dat ik met datums goochel. Zo is het lastig om de datum van 1^e digitaal contact, los te zien van het 1^e fysieke contact, dat overigens begon bij de uitspanning “Xo” op de Grote Markt in Haarlem. Anderhalf uur later liepen we hand in hand over het strand in Bloemendaal tijdens een “gierende storm” in het donker.

Mijn moeder had soms hele toepasselijke uitspraken en “Wat goed is, komt snel!” was er zo één en ik moet toegeven, ze had gelijk. Toen zoonlief wat later die avond heel romantisch sms’te of ik “gescoord?” had, kon ik volmondig beamen, dat dat het geval was.

Ik ben opnieuw gaan leven, nadat het leven me behoorlijk knock out had gemept en ik maar moeilijk de kracht wist te vinden om de draad weer op te pakken. Dat 40 lentes jonge meissie, was de stille kracht achter die nieuwe impulsen. Man wat heb ik genoten en nog geniet ik van de momenten samen. Wel met aangepast tempo en meer voorzichtigheid omdat het lichaam niet altijd waarschuwt bij het overschrijden van grenzen. Misschien negeer ik onbewust die waarschuwingen maar mijn 2^e geweten is er dan als de kippen bij om me terug te fluiten en de juiste weg te wijzen. Eigenwijsheid en/of stuitergedrag wordt vaker genadeloos afgestraft en ze weet me dan fijntjes te wijzen, op de punten waar het misging.

De afgelopen 20 jaar zijn dan ook in een zucht voorbij gevlogen en bevatten behoorlijk wat hoogte- en dieptepunten, die we samen hebben beleefd. We zijn er nog niet, we willen nog even door maar de volgende hindernissen liggen al zichtbaar op onze weg. Met haar als steun, ga ik die uitdagingen c.q. hindernissen met veel meer vertrouwen tegemoet en dat geeft een goed gevoel.

Lieve Passie, ik ben blij, dat het niet bij email is gebleven maar dat we er samen wat gemaakt hebben, dank voor je inzet, je vertrouwen, je liefde en kompassie!