Dinsdag 21-11-2023, 09.00 u.

Soms….

Ongetwijfeld ben ik niet de enige, die het af en toe, even niet meer weet. Veel te veel indrukken, waar je voor je gevoel “iets” mee moet en geen ruimte in dat drukke hoofd om aan de slag te gaan. Een niet coöperatief lichaam completeert de onoverzichtelijke chaos, waarin je denkt, je te bevinden. Dat dus!

Vorige keer schreef ik al over alle memorabele momenten, die momenteel passeren of onlangs gepasseerd zijn en die zorgen voor emotionele chaos. Het blijkt gewoon, dat er van die momenten bijkomen, zonder dat je er echt om gevraagd hebt of er op bedacht bent. Doordat mijn “Snappertje” steeds meer moeite heeft om het tempo bij te benen, nieuwe informatie op te slaan of oude (belangrijke) informatie op te dissen, vraag ik steeds vaker assistentie aan de (betere) 2^e en 3^e “helft” van mijn geweten. Heel fijn die hulp maar ik ga zelf steeds meer twijfelen of ik niets vergeten ben of bv iets niet heb opgeslagen, wat me wel verteld zou zijn.

De 2^e helft van mijn geweten, slaapt regelmatig naast me en brengt op die manier een partij rust mee, die zeer welkom kan zijn. De 3^e helft (of andere 2^e helft) van mijn geweten, is van de praktische inzet. Hij rijdt me indien nodig naar het ziekenhuis, stapt mee naar binnen bij dokteren en vertaalt c.q. herhaalt, wat me verteld is. Een gesprek met zo’n knakker of knakkerin reproduceren, lukt me niet echt meer. De jonge kapitein verteld de oude kapitein op een later moment, in alle rust, wat er te wachten staat. Nieuwe en onverwachte boodschappen van een medisch onderlegd mens, zorgen voor een nog grotere chaos onder mijn schedeldak en geloof me maar gewoon als ik zeg, dat die chaos al mega-groot is.

Een nieuwe route, naar een “nieuw” immens ziekenhuis, waar je je mag melden, na inschrijving als nieuwe patiënt, op de afdeling “Thoraxcardiale chirurgie” bij een nieuw fenomeen, de hartchirurg. Overigens was dit in 5 dagen, pas het 3^e ziekenhuisbezoek van deze jongen terwijl er energie-technisch, nog geen ruimte was voor 1 bezoek aan een hospitaal.

De grootste “nerve-wrecker” in de dagen voorafgaand aan dit bezoek, was mijn fysieke situatie, die al eerder aanleiding was om niet tot een operatie over te gaan. Deze keer baarde me dat extra zorgen omdat mijn situatie niet meer achteruit stapt maar holt. Uiteraard enigszins gechargeerd maar toch.

Kort, duidelijk en zakelijk, vertelde deze hartchirurg, die op vrijdagmiddag, na vijven van de ok kwam om met mij de zaak “Janneman” te bespreken, dat hij nader onderzoek wilde doen. Opereren wil hij ontlopen als dat ook maar enigszins mogelijk lijkt te zijn. Op dat moment ging bij mij ergens een lampje uit in mijn eerder gememoreerde Snappertje en kon ik het niet meer volgen. Geluk bij een ongeluk, één van de 2 beste delen van mijn geweten, zat naast mij en luisterde, sloeg op en stelde de juiste vragen.

Wat binnenkwam bij mij was simpel, weer nieuw onderzoek, weer langer wachten en weer geen verbetering. De noodzaak voor nieuw onderzoek, werd snel uitgelegd en duidelijk gemaakt, check en correct. Weer langer wachten bleek iets anders dan in die poel van jolijt in Gorinchem want binnen nu en 1 ½  week, is dat onderzoek gebeurd en dan weet ik ook wat het vervolg wordt, check en correct. Ik heb de beste man echter mee gegeven, dat het kaarsje steeds vaker opgebrand is en flauwe vlammetjes steeds minder vaak oplichten, daar had hij begrip voor, check en correct.

Ik zit nu 40 minuten achter deze vonkendoos en mijn concentratie om een helder en/of duidelijk verhaal te schrijven, is gereduceerd tot 0. Na een avond met bloedsuikers van 2,8 dus “way to low”  en een nacht met bloedsuikers van 16,9 dus …, wordt deze regenachtige dinsdag een kutdag van een orde, die ik niet wil noemen. De playstation en een beetje bijtanken door middel van een tukkie, moeten ervoor zorgen, dat er “iets” overblijft om toch een glimlach op mijn gezicht te houden. Zoals de psychologe al zei: “Het leven van een hoogbegaafde ADHD’er met PTSS gaat niet over rozen, je staat nl. 24/7 “aan”. Zoek je lichtpuntjes!”