Maandag 13-11-2023, 15.45 u.

Maandag de 13^e november en het stormt!

 

Het is maandag de 13^e november zoals dat jaarlijks gebeurd, maar ieder jaar net iets anders. Een jaartje ouder, wat meer ervaringen en veel meer gedachten, die alle kanten opvliegen.

De afgelopen tijd hebben er nog al wat ingrijpende gebeurtenissen, de revue gepasseerd en het laat me echt niet koud. Die gebeurtenissen bevatten niet eens zozeer mijn eigen situatie maar die zorgt er wel voor, dat die grenzeloze vermoeidheid, voelbaarder wordt en dat beïnvloedt mijn humeur danig. Een zemelaar was ik al en inmiddels is dat veranderd in “ouwe” zemelaar.

In de laatste 14 dagen is er veel duidelijk geworden voor wat betreft het te volgen medische traject en alle goedbedoelde opmerkingen over familieleden, die een serie omleidingen hebben gekregen en zich super voelen, gaat dat verhaal altijd over een ander en stelt het mij niet gerust. In die periode heb ik nog geen radiozender aangezet zonder dat de Europe’s “Final Countdown”, voorbij kwam. Rilbibbers krijg ik er van!

Dit nummer werd bijna 26 jaar geleden gedraaid toen Marion binnengedragen werd in het crematorium en is dus onlosmakelijk verbonden met het meisje, dat vandaag 60 jaar oud geworden zou zijn. De één haalt zijn schouders op, de ander glimlacht eens maar deze jongen is op dit moment even stuurloos.

Er wordt enerzijds voor me gezorgd door mijn grote liefde en Passie, die 10 dagen geleden 60 werd en er nog steeds super uitziet. Ze luistert, stelt me gerust en helpt me relativeren om de scherpe randjes er af te halen. Met succes overigens!

Anderzijds is mijn trots, de man van het praktisch en oplossend denken. Hij reist met me mee om mee te luisteren want dat gaat me steeds slechter af en ook hij helpt met het relativeren en mijn “onmetelijke” problemen, te proportioneren om maar eens een duur woord te gebruiken.

Vrijdag gaan ze me in Nieuwegein vertellen hoe het “plan de campagne” er uitziet en of ik fit genoeg ben om een nieuwe “riolering aan te leggen”. Mijn nervositeit neemt toe, ik ben net een mens als ik mijn best doe. Aan de andere kant moet ik helemaal niet zeuren want ik leef al jaren in blessuretijd en heb al een paar van de spreekwoordelijke levens verspeeld en serieus, aan de poort bij Petrus geklopt.

Het is dan ook een hele gewaarwording dat een klein pelotonnetje mensen, die al aan de andere kant van “die poort” verblijft, momenteel bezoeken aflegt in mijn slaap, in de vorm van muziek die bij hen past of op andere verrassende wijze aan mijn “deur” klopt.

Eigenlijk is het vrij simpel, alle hulp die ik krijg van deze of gene zijde is bijzonder welkom en misschien ook wel hard nodig. Welke kant het dubbeltje ook opvalt, het is altijd goed en daar probeer ik me aan vast te houden, ook als het net als vandaag flink waait en “code geel” weer eens van stal is gehaald.

Mijn gedachten staan echt niet stil en dat wordt in de komende tijd nog wel gekker, vermoed ik. Maar ja, alles voor de goede zaak en we gaan ervoor. Stormen doet het bij mij sowieso of er nu code geel is afgekondigd of niet.