Vrijdag 13-12-2024, 11.00 u.

Levenswijsheid. 

Eerder dit jaar, kreeg ik een schrift van de zus van mijn vader, vernoemd naar haar oma van vaders kant, oftewel mijn naamgenoot! Snapt u het nog? Dacht het niet maar als je namen invult, wordt het plaatje wat completer. Ik, Jan jr. kind van Piet, die een broer was van Jozijntje jr., beiden kinderen van Jan sr. wiens moeder eveneens Jozijntje (sr.) heette enz. enz. Helder toch?

De zus van mijn vader is de laatste van een generatie en als het even kan, ga ik op de koffie om bij te kletsen. Ik absorbeer de verhalen uit het verleden en zeker als er een stuk familiehistorie in zit, het boeit me enorm.

Het schrift, wat ik al aanhaalde, bevat allerlei levenswijsheden, oude versjes, rijmen, enz., die mijn oma noteerde c.q. verzamelde. En aangezien ik zelf ook al een tijdje zo’n boekwerkje onderhoud, vond ik het tijd om het één en ander te combineren, toen ik het schrift van oma, van de boekenplank haalde.

Uiteraard blader je erdoor heen, nieuwsgierig naar de inhoud, voor zover ik deze al niet kende. Nou wist ik dat opa en oma samen een aantal jaren in Brazilië hebben verbleven maar ik heb nooit bemerkt dat oma haar talen sprak, ze was eigenlijk, het liefst gewoon thuis. Vandaar mijn aanname, dat oma geen Engels, Spaans, Portugees of wat dan ook beheerste. Deze aanname bleek een onjuistheid van de bovenste plank, kijk maar naar de foto.

Bij het bladeren door het schrift, kwam ik een tekst tegen in het Engels en ik vond de tekst mooi. Gevoed door het moment van het jaar met nogal wat historisch, emotionele momenten  voor mij, vlogen mijn gedachten naar gebeurtenissen met mijn (groot)ouders, met Marion, maar ook met vrienden en bekenden, die niet meer fysiek onder ons zijn.

Als “next generation” heb ik inmiddels aanvullingen gemaakt in oma haar schrift en stiekem hoop ik, dat er na mij ook nog een generatie opstaat, die dit fenomeen voortzet.

Schrijven zit gewoon in het bloed van deze familie, ik heb het dus echt niet van een vreemde. Er was echter een bijzonder moment nodig om mij aan het schrijven te krijgen, maar gelukkig heb ik een aardige inhaalslag kunnen maken.

Ik wens iedereen een fijne decembermaand met heel veel herinneringen. Niet alleen positieve maar ook verdrietige herinneringen, die vormen je namelijk het meest.