Woensdag 11-12-2024, 10.05 u.

Vandaag 65 jaar geleden.

Op 11 december 1959, was er een bescheiden feestje omdat mijn ouders/onze ouders, in het huwelijksschip stapten. Bootje paste niet bij mijn vader, die voer nl op een echt schip met grote schoorstenen, waar zwarte rook uitkwam en die rookpluimen, zwierven over de hele wereld, of beter gezegd, over (bijna) alle zeeën. De datum op de trouwkaart was zelfs niet ingevuld in verband met de onzekerheid over zijn thuiskomst. Althans de datum van thuiskomst. De grote vaart was toen, net zo onbetrouwbaar als het openbaar vervoer anno 2024.

Mijn opa en oma bestaken het zelfs om 72 jaar getrouwd te zijn, maar dat was pa en moe niet gegund en mij nog minder. Je hebt tenslotte altijd baas boven baas, helaas in mijn geval.

Nadat mama op de illustere datum 10-11-’12, was overleden, tobde senior met de gedachte, dat hij na zijn crematie, niet bij ma zou kunnen zijn, die begraven was. Hoezeer we hem ook geruststelde, zelfs de uitvaartondernemer, het paste niet meer in zijn brein. Zijn door ons niet gesignaleerde dementie, begon hem vervelend dwars te zitten.

Na zijn overlijden in de zomer van 2018, besloten wij als broers om de hereniging van pa en moe, op de trouwdag plaats te laten vinden en zo geschiedde. Met het hele gezin samen, zelfs de kleine kapitein was er bij. Bij die gelegenheid heb ik voorgelezen uit een schrift, wat ik vond bij het ontruimen van senior zijn woning. Daarin noteerde hij zijn gevoel van kort na het overlijden van ma. Mijn oude pijn, was nu zijn pijn. Mijn oude verdriet, was nu zijn verdriet maar zijn ongerustheid over het niet kunnen herenigen, hebben we door onze daden, hopelijk weg kunnen nemen.

Vandaag is dus niet alleen hun trouwdag maar ook de dag van de hereniging. Het genoemde (fel gekleurde)schrift, heb ik nog steeds, het is een soort relikwie. En ik heb meer “artefacten” in mijn bezit en in de maanden november, december en januari, haal ik ze vaker tevoorschijn. Ik voel ze, ik lees het, ik ruik er aan en roep herinneringen op waarvan ik nog steeds sentimenteel c.q. emotioneel kan worden.

En de tijd….? Zij schrijd voort.