Dinsdag 20-01-2026. 00.33 u.

Ik ben pas dood, als jij mij bent vergeten!

Op bovengenoemd tijdstip is het 28 jaar geleden, dat het laatste beetje adem uit je zwaar geteisterde lichaam ontsnapte, samen met een traan uit je rechteroog, die langs je neus op het kussensloop drupte.

De klok is niet stil blijven staan alhoewel het soms lijkt of het gisteren was. De pijn kan nog steeds net zo schrijnend zijn als toen. Het moment dat een mega zware periode eindigde om plaats te maken voor de volgende. Toen wist ik nog niet wat er zou komen, maar nu ….tja, wat nu? Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Wat ik wel weet, is het feit dat we nog steeds over je praten en niet alleen vandaag. Ook weet ik, dat ik enorm veel geleerd heb over het leven, maar ook zeker over mensen. Niet altijd positief maar ook de negatieve aspecten, voegen “geleerde lessen” toe aan het leven.

Eén ding weet ik zeker, zo lang ik adem haal, vergeet ik je niet en leef je voort. In mijn gedachten, in mijn verhalen, in Marnix, je bent wezenlijk onderdeel van de vorming van ons gezin en daardoor blijf je leven….voor altijd, want het stopt niet bij ons.