Woensdag, 28-01-2026, 10.30 u.

Kleine wereld.

Vanuit mijn man-cave, probeer ik zicht te krijgen op de wereld, maar ik kom niet verder dan een bedrijfspand aan de overzijde van het water. De mist vertroebeld de blikken en wat er achter die dikke grijze deken gebeurd, daar mag ik naar raden. Misschien loop jij daar wel?

De stemming is wat down, nu ik weer uit mijn jaarlijkse dal moet kruipen, dat aanvangt half november en duurt tot eind januari. De isolatiesfeer, gecreëerd door de mist, stemt mij niet positiever. De mist dempt het geluid en de afgelopen paar maanden zijn er behoorlijk wat “stiltemomenten” geweest, waar ik moeite mee had.

Vluchtgedrag komt opborrelen en ik stuiter. Soms in mijn eigen huis en soms op de fiets, van winkel naar shop, van restaurant naar café en soms maakt het mij niet uit als ik maar tegen iemand aan kan lullen. Niet door de telefoon maar tète à tète. Ik wil zien wat een gezicht mij verteld en als de bijbehorende stem en grimas mij meeneemt naar onbekende verten, is dat heerlijk. Als ik maar kan ontsnappen uit de grauwe werkelijkheid, die ik op dat moment ervaar.

Laat het maar 10 graden gaan vriezen met een strak blauwe lucht, dan kom ik tot leven binnen al mijn beperkingen.