Maandag, 08-10-2018, 13.30 u.

Vakantie was even nodig.

Het klinkt wat dramatisch en dat begrijp ik best. Iemand die hele dagen thuis zit, afgekeurd en behoorlijk uitgerangeerd, heeft alle tijd om te herstellen en zijn zaken op orde te houden, zou je zo zeggen. Leuk, dat dacht ik namelijk ook maar de waarheid, lag iets genuanceerder, zo is mij gebleken.

In het afgelopen jaar is de rode draad, heel duidelijk, mijn vader geweest. Je doet je best, krijgt kritiek van de oude baas, wordt boos en probeert nog beter je best te doen. De ware aard van het beestje verloochent zich echt niet. Zelfs toen ik begreep, dat zijn reacties gevoed werden door iets ongrijpbaars en wreeds in zijn brein, kon ik boos worden en verdrietig zijn, simpelweg omdat ik mijn vader zo nooit gekend had. De omvang van het woord dementie, was blijkbaar veel groter en ruimer dan mijn bevatting hierover.

Alle inspanning van het voorliggende jaar, hebben er toe bijgedragen, dat echte vakantie, er bij in was geschoten. Maar nu was het dan zo ver. Een week naar het zuiden van Frankrijk, samen met mijn lief en Boaz, mijn trouwe maatje. Met de auto, ons oude, trouwe Toyota’tje, op naar de Côte D’Azur, voor een weekje onthaasten. Voor ons allebei of misschien wel alle drie, pas op de plaats en rust!

De auto volgeladen met noodzakelijk kwaad maar ook met lekkere dingen voor onderweg en ouderwets, lekkere cd’s, om heerlijke muziek te luisteren. Dit keer geen toestanden als routeplanning en aanverwante zaken, in verband met het reizen “naast de snelweg” want we gaan, net als bijna alle Nederlandse toeristen, gewoon over de Route du soleil, naar onze vakantiebestemming. De korte “slag” zogezegd en als het even kan in 1 keer maar dat is geen noodzaak, het is tenslotte vakantie.

Zonder problemen en toch met een overnachting, bereiken we onze eindbestemming, hetgeen vrij vlot ging omdat het vakantieseizoen allang gesloten is. Tijdens de reis hebben we de temperaturen op zien lopen van een schamele 11° in Nederland, bij vertrek, tot 28° in het zuiden van Frankrijk, bij aankomst. Spullen uit de auto, hond een bak koud water en wij een heerlijke koude pils en rosé, vakantie!

Het heeft echter een paar dagen geduurd voordat het vakantiegevoel voor mij echt kwam maar uiteraard, is alleen de aanwezigheid van mijn lief (met Franse roots) al voldoende om rust te brengen. Ja, dit keer ben ik zelfs mee geweest naar lokale marktjes en brocantes, waar ik normaliter niet naar toe ga omdat ik het a, te druk vind en b, veel te warm om daar rond te sjouwen. Nu ging het mij prima af en was ik al snel buiten adem door het verschil in hoogtemeters en het tempo van de jonge hinde, die voor mij uit dartelde.

Als je dan op een rustig moment aan het zwembad zit met een blonde Grimbergen of een glaasje rood, fladderen mijn gedachten al snel door het afgelopen jaar en de bewogenheid ervan. Een glimlach om wat is gezegd, een brok in mijn keel om wat is gebeurd en opnieuw de schok, dat even naar huis bellen, voor de stand van zaken, niet meer kan. Met alle respect maar ik blijf een sentimentele zak, die af en toe wat blijft hangen in wat ooit was en nooit meer terugkomt.

Van de “brief aan mijn moeder” tot het laatste Sinterklaasfeest van Pa, bij mij thuis en van de berusting van Mama tot de ontluisterende en vragende blikken van Papa. Alles komt opnieuw voorbij en benadrukt hoe belangrijk dit weekje vakantie is, voor ons allebei want ook mijn grote passie heeft voldoende voor haar kiezen gehad. Ik weet donders goed, dat er dingen zijn, die altijd terug zullen blijven komen in mijn gedachten maar dat hoort bij mij. Echter, er moet nog heel wat water door de Merwede stromen, voor de gebeurtenissen van het afgelopen jaar, een plaatsje hebben gekregen, in mijn persoonlijke “Hall of history”. Een “Wall of fame” heb ik al en daar komen met regelmaat nog foto’s bij en deze zorgen ervoor, dat mensen en/of gebeurtenissen, een plekje krijgen, in die overvolle grijze massa.