Woensdag, 08-08-2018, 11.40 u.

Bang en bibberen.

Na bijna viereneenhalf jaar, een hond in huis te hebben, dacht ik het meeste wel gezien te hebben. Niets blijkt minder waar want inmiddels is onze stoere bink, een angsthaas geworden van ongekende orde. Nog steeds is hij heel erg lief, loyaal en de grootste vriend van Guus maar zijn (overdreven) angst, begint nu exceptionele vormen aan te nemen.

De eerste tweeëneenhalf jaar van zijn leven was Boaz nergens bang voor en ging hij overal nieuwsgierig op af. Echter nadat een randdebiel, illegaal vuurwerk bij mij voor de deur heeft gesmeten, is er iets mis gegaan. Want naast het vuurwerk, was onweer de volgende angstveroorzaker en vervolgens is een dichtslaande deur tegenwoordig al voldoende om hem doodsbang te maken.

Hij zoekt veiligheid op de meest bizarre plaatsen, waar hij zwaar hijgend met zijn staart tussen zijn poten, zich probeert te verstoppen voor God weet wat. Aanhalen is me afgeraden omdat dan zijn angst bevestigd zou worden en ik negeer dus de geluiden die de angst veroorzaken maar ook het gedrag van Boaz.

Boaz zoekt de meest vreemde plekjes om weg te kruipen als het weer eens zover is. In een hoekje naast mijn kant van het bed, onder de tafel, in een hoek van de woonkamer onder het gordijn en tegenwoordig zelfs in het toilet. Het moet niet gekker worden, wil je op je gemak gaan schijten, zit er een bibberende hond voor de pot, die van geen wijken weet en met Droopy-ogen naar je kijkt. Inmiddels lijkt Boaz van een flinke jongen tot een neuroot verworden, niet te filmen!

Vandaag is de dag van de “grote” verkoeling, na weken van bizarre hitte en droogte. Gisteravond begon het al met een buitje en vannacht is er wat meer regen gevallen echter ik heb zelf, geen onweer gehoord in deze omgeving maar ik kan uiteraard wat gemist hebben. Mijn gewoonte om ’s morgens de tuindeur open te doen voor Boaz was vandaag niet anders maar in tegenstelling tot andere keren, kwam Boaz nu onmiddellijk weer achter mij aan naar de woonverdieping en toen ik het toilet plechtig in gebruik wilde gaan nemen, kroop Boaz langs mij heen om achter de pot weg te kruipen. Mijn grote mond viel open van verbazing.

Uiteraard moest hij plaats maken voor de baas en van ellende ging hij toch maar naar buiten en dook weg in een leeg hoekje van een plantenbak. Aangezien hij er niet helemaal in paste bleven zijn kont en achterpoten, buiten de bak staan maar de rest was diep weggestopt in en onder het onkruid.

Even later tijdens het uitlaten, was er ogenschijnlijk niets aan de hand en ik verkeerde in de veronderstelling, dat de “bui” over was. Bij thuiskomst was er geen enkele interesse in zijn voer en liep hij bij het eerste klapperen van een deur, direct de wc weer in om daar bang en bibberend achter de pot te duiken.

Hij is voor geen enkele reden vatbaar en niet gevoelig voor de aangeboden lekkere dingen. Het gaat me te ver om Boaz de rest van zijn leven, met regelmaat, kalmerende middelen te geven maar als het zo extreem blijft, ga ik toch mijn licht maar eens opsteken bij iemand met verstand van zaken.