Maandag, 20-08-2018, 14.00 u.

Als je denkt dat je alle “inpaktrucs” al kent!

Geweldig, het lijkt elke maandag mooier te worden. Ook van morgen kwamen alle rituelen weer tot ontplooiing en kon de kleine kapitein, weer helemaal los gaan.

Na het uitzwaaien van Mams, werd mij luid en duidelijk gemeld dat het etenstijd begon te worden, “ik wil boterhammen” klonk het zonder de geringste vorm van twijfel. De tijd dat Opa onmiddellijk in de houding sprong, is reeds ruim gepasseerd maar heel soms, ga ik toch in de fout. Maar ja, wat is fout?

Ik wil bij jou zitten, zei Guus, toen ik aanstalten maakte om de boterhammen van boter en beleg te gaan voorzien. Deze ronde geen chocopasta voor mijnheer maar kokospasta, dat is weer eens wat anders, moet Guus gedacht hebben. Gezeten op het aanrecht terwijl ik stond te smeren, kletste junior de oren van m’n kop en bij een volwassene, had ik vermoedelijk al lang gevraagd: “Wat heb je van me nodig?” maar toen er na een diepe zucht, een ontboezeming kwam, uit het diepst van dat kleine hartje, werd ik even stil. “Opa, jij bent de héééle liefste van de héééle wereld en de volgende keer, kom ik weer!” Ik moest even heftig slikken en heb de kleine kapitein in mijn armen genomen en hem bijna plat geknuffeld. “Opa vind jou ook heel erg lief, knul”, zei ik zachtjes tegen Guus en ik voelde dat hij het “gewicht” van het moment aanvoelde, ondanks zijn leeftijd.

Poeh, net acht uur in de morgen en ik sta te snotteren door wat me zojuist is overkomen. Je raapt jezelf bij elkaar en laat de dappere veroorzaker van je tranenbed weten, dat je het heel erg lief vind, dat hij zoiets tegen je zegt en dat je daar erg blij van wordt. Dan wordt het een beetje teveel van het goede voor de kleine kapitein en roept hij dat hij wel even koffie voor je gaat maken. Zo dan, terug naar de orde van de dag of er niets gebeurd is.

Het houd me dus de hele dag al bezig en het zal niet zomaar uit mijn hoofd verdwijnen. Wat een moment zeg, goeiemorgen maandag!