Dinsdag 22-01-2019, 20.20 u.

Weglopen gaat niet!

Er zijn dagen in het jaar die ik enerzijds niet wil missen maar anderzijds wegen ze als lood. De 20^e januari is zo’n dag en wie mij kent, weet  hoeveel moeite ik daarmee kan hebben. Het is de sterfdag van Marion, de moeder van onze zoon en tot en met 20 januari 1998, wettig echtgenote van ondergetekende. Ja, al 21 jaar geleden en de beleving van 20 januari blijft anders, anders dan alle andere dagen van het jaar en daar zitten nog veel meer bijzondere data tussen. 


Deze keer moet ik toegeven, dat ik een groot deel van de dag, door heb gebracht met slapen en met eten en drinken. Na een gezellig feest, lag ik om half drie in bed en om negen uur ging de wekker. Er stond een uitgebreide brunch op het programma met de kleine kapitein, zijn paps en mams en zijn andere opa en oma. Een blijk van waardering voor het oppassen, die prima verzorgd is.


Na thuiskomst, halverwege de middag, ben ik ingestort en “even” op bed gaan liggen. Ruim twee uur later werd ik gewekt door mijn lief en ik voelde mij nog steeds niet nieuw. Na het eten en het uitzwaaien van mijn grote liefde, heb ik nog een poosje op de bank gezeten, waar ik doorlopend in een groot zwart gat leek te vallen. Dat gat heet gewoon slaap en het vallen is doodordinair in kakken. Even na negen uur, toen ik Boaz had uitgelaten, heb ik de geest gegeven en ben ik naar bed gegaan om weg te zakken in een diepe, lange slaap.


Om vier uur moest ik echt even naar het toilet en heb nog even gekeken naar een volle bloedmaan, die verduisterd werd door Moedertje Aarde. Ik vond dat er op dat moment, vrij weinig te zien was en ben weer lekker onder de wol gekropen, het vroor tenslotte een graad of acht en de ramen staan bij mij, gewoon open. Ik had deze keer nog een extra fleece-deken op mijn zomerdekbed gelegd om invriezen te voorkomen.


Tussen half zes en zes uur ben ik opgestaan en heb de kachel aangezet. De temperatuur moet tenslotte wel aangenaam zijn als de kleine kapitein komt. In de tussenliggende tijd heb ik diverse foto’s van de maan gemaakt waar nu wel duidelijk te zien was, welke astrologische verschijnselen zich manifesteerden. Heel mooi en indrukwekkend moet ik toegeven maar ook gelijk een gebeuren dat mij terugbracht naar iets, dat ik een dag eerder had weggestopt, namelijk mijn emoties.


Tijd om erover na te denken, had ik niet veel want de kleine kapitein arriveerde tijdig en die zorgt wel dat er bezigheid is. Hij zorgt voor reuring in de tent en dat doet hij met verve. Zijn verhalen worden afgewisseld met vragen en de vragen worden overstemd met commando’s, die op hun beurt weer vervagen bij de ingediende wensen van de kleine terrorist. Prima, deze bezigheidstherapie en het houdt mij gaande. Maar als alles stil wordt, komt het gevoel ook weer terug, het gevoel dat ik verstopte en liet overstemmen, door een kinderstemmetje. Ik noem het, het bouncen van de emotie c.q. het gevoel. Linksom of rechtsom, wat je wegstopt, komt vroeg of laat, gewoon terug en dreunt je recht voor je bek.


Een veel beproefde methode om er mee om te gaan, is schrijven. Dus haalde ik mijn dagboek  van de stoel, waar het een vaste plek heeft en begon er in te schrijven. Als ik begin te schrijven, gaat mijnheer Parker kijken of alle aandelen “inkt(patronen)” al in de plus staan want ze gaan vast en zeker verder stijgen en dat is goed voor de knip van zijn erfgenamen.


Plotseling was ik bijna 20 jaar terug in de tijd. Mijn gevoel van toen, zat weer diep in mijn binnenste en liet mij nog even doorschrijven. Onbedoeld maar het gevoel was mij de baas en soms is dat maar beter ook want ik kan er knap stomme dingen mee doen, die mijn welzijn niet altijd ten goede komen.

En ik schreef: 

“Ik ga slapen, ik ben moe….

maar krijg mijn ogen

nog niet toe

ik wil schrijven

en ik zwoeg

niet voor even

maar als het moet

tot morgenvroeg.

Gedurende die lange,

donkere nacht

zoek ik, bijna radeloos

naar nieuwe kracht

nieuwe kracht voor morgen,

fit en fris, alle shit

achter slot en grendel

opgeborgen.

Vader?

Zie mij ploeteren,

kijk me aan

hoor mij foeteren

over de moeite

die ik soms heb

met dit eenzame bestaan.”

En zo was ik weer met twee benen terug op aarde met het besef dat weglopen, echt niet gaat c.q. echt niet kan, je wordt achterhaald door jezelf en teruggebracht naar het moment, dat je begon met verstoppen, wat echt belangrijk was. En dat “eenzame bestaan”, is een gevoel, géén situatie of omstandigheid…! Gisteren was dus het symbolische eind, van een lastige periode, die jaarlijks terugkeert maar die ik niet zou willen missen omdat er zoveel mooie dagen inzitten.