Dinsdag 15-01-2019, 19.40 u.

Macaroni.

Tjonge, wat een dag zeg. Vanmorgen na de koffie eerst naar de huisarts, die me kon vertellen, dat onderzoek in het ziekenhuis door middel van een echo, geen verontrustende resultaten had opgeleverd maar waar de klachten dan wel vandaan zouden kunnen komen, wist hij ook niet. Toen hij zei dat het dan tijd werd voor een volgende stap, knikte ik nog dapper “ja” maar toen hij vertelde, wat die stap inhield, zat ik met samengeknepen billen op de stoel en zei timide: “Huhu…?”. Niemand zit tenslotte te wachten op een “aanval” in de rug en zeker niet onder de gordel. Maar goed, de dokter zegt het en soms is het verstandig om daar naar te luisteren.

Aangezien ik woeste plannen heb om thuis wat opknapwerkzaamheden te gaan ondernemen, ben ik vanmiddag aan een veredelde wereldreis begonnen. Die begon in Boven-Hardinxveld, waar ik naast de boodschappen halen, de verkoper van de straatkrant, het begin van de honderdduizend heb geschonken. Daar vandaan ben ik naar Sliedrecht getogen om bij de groenteboer piepers, boerenkool, zuurkool en hutspot-groenten te halen. Nog wat appels voor opa zijn magische home made appelmoes, maakten het lijstje compleet.

Buiten kwam ik een kennis tegen, die in dezelfde zaak moest zijn. Twee mannen op leeftijd, kunnen dan best slap ouwehoeren, bemerkte de dame achter de balie. Terwijl we richting kassa liepen en konden zien dat we door het personeel gevolgd werden, liepen we “bloedserieus” te converseren over onwaarschijnlijkheden. Zo vertelde mijn kennis luidruchtig dat hij naar de Canarische Eilanden was geweest en er helemaal geen kanaries te vinden waren. Natuurlijk ging ik in zijn verontwaardiging mee en vroeg: “Dat meen je niet?” Met een stalen gezicht verkondigde hij, ook naar de Maagdeneilanden te zijn geweest. “Wat denk je?” : vroeg hij aan mij. De gezichten van het personeel, dat mogelijk wat minder vrij van opvatting was groot gebracht, dan de twee kakelende oldtimers, verschoten van kleur. Voor ik kon antwoorden, brult mijn kennis: “Ook geen kanarie te vinden!” In mijn hoofd had zich inmiddels een beeld gevormd van Waldorf en Statler maar ik kon mijn gezicht in de plooi houden. Dit was ouderwets old skool.

Vervolgens nam de dame achter de kassa, mijn boodschappen aan en ik vroeg haar of ze kon raden, wat ik vanavond zou eten. Nog voor ze “stamppot” kon antwoorden, zei ik duidelijk hoorbaar: “Macaroni!” en kon me vervolgens niet meer inhouden. Waldorf en Statler, gingen ongeveer neer van de lach en proestend ben ik naar buiten gelopen. Ik heb maar niet meer om gekeken en vriendelijk, gedag gezegd. Awesome!!!!

De rest van mijn wereldreis naar Hornbach, Hema, Kruidvat, Trekpleister en buurtsuper, heb ik met een grijns op mijn gezicht volbracht en met pijn in mijn buik, van het lachen.