Maandag 14-01-2019, 13.30 u.

Wortelschudden.

Tja, een opa-oppas-maandag zonder lachwaardige incidenten is eigenlijk ondenkbaar, dus ook vandaag was het alweer vroeg raak. De boterhammen lagen bij wijze van spreken, nog op de achterzijde van de tong, klaar om achter de huig te verdwijnen, richting slokdarm en maag, toen Guus met een grote (kunststof)wortel op een bord, aan kwam zetten. De boodschap was duidelijk. Opeten want daar wordt je groot van!

Mijn tegenwerping over het net genoten ontbijt, geen trek en nog een serie andere excuses, vond geen gehoor bij de nieuwe generatie en dooreten, was de boodschap. Aangezien tegenspreken weinig zinvol is bij de kleine kapitein, vroeg ik of hij even koffie voor mij wilde zetten, in zijn eigen keuken. Dit om de wortel wat makkelijker “weg te krijgen”. Guus toog onmiddellijk naar zijn kook-heiligdom om de gevraagde koffie te halen en dat moment gebruikte ik om de knaloranje, plastic wortel, te “verorberen, dat wil zeggen, buiten het zicht van Guus te verbergen.

Bij terugkomst was Guus verrast, dat de wortel al als sub-ontbijt had gediend en hij vroeg waar de wortel was. Hij is niet gek en begrijpt deksel goed dat het kreng niet eetbaar is. Toen ik hem doodleuk vertelde, dat de wortel in mijn omvangrijke voorzijde was verdwenen, keek hij me ongelovig aan en “scande” de omgeving om de wortel te traceren. Jammer kleine vriend, opa had hem echt goed opgeborgen en hield dus vol, dat het oranje mormel verslonden was.

In plaats van stilvallen, keek de kleine kapitein me aan en eiste gedecideerd, dat ik de wortel maar uit moest poepen! Mijn excuus, dat het onmogelijk was, zo kort na het eten van zo’n grote wortel, werd theatraal weggewuifd en het “kakbevel” werd herhaald want hij wilde zijn wortel terug. Zijn ogen spraken boekdelen en spoten bijna vuur van overtuiging enerzijds en ongeloof anderzijds. Je kon hem bijna horen denken, dat het onmogelijk was dat Opa, de wortel opgegeten had maar hij moest en zou, de wortel terug hebben. Goedschiks of kwaadschiks, maakte hem niet uit.

Ik probeerde het nog een keer door te zeggen, dat het altijd even duurt voor een mensenlichaam de gegeten eetwaren, eruit kakt maar dat interesseerde hem maar matig, de klus moest direct geklaard worden. Vervolgens greep hij me bij arm en been en schudde me heftig heen en weer met alles wat in zijn kleine lijfje zat. Op mijn vraag wat hij aan het doen was, riep hij, al schuddend en bijna boos, dat hij de wortel er uit probeerde te schudden want die wilde hij terug. Ik vond ‘m geniaal en rolde haast van mijn stoel door het lachen, wortelschudden dus, niet meer en niet minder!

Een half uurtje later werd het de hoogste tijd om Boaz uit te gaan laten want die had vanmorgen om half zeven geen zin om naar buiten te gaan terwijl hij toen toch al een uurtje of twaalf tussen de klamme lappen lag. Terwijl ik bezig was om de spullen bij elkaar te zoeken, wist Guus te melden dat er “wat” in de bench van Boaz lag! Bij inspectie bleek Boaz inderdaad in zijn bench te hebben gespuugd en ik zag dat er een groot stuk bot tussen zwom. Toen ik gisteren nog een handjevol visite in huis had, in verband met mijn verjaardag, hoorde ik dat Boaz lag te knagen op een flink stuk bot, wat hij van een hele grote kluif had afgebeten. Op het moment dat ik naar hem toe liep om het uit zijn bek te halen, slikte hij het snel door omdat hij wist wat er ging komen. Overigens was Guus hier getuige van.

Bij het opruimen van de viezigheid in de bench, stond de kleine kapitein er met zijn neus bovenop om maar niets te missen van de operatie. Omdat ik dacht, dat ik een punt had, met de wortel nog in mijn achterhoofd, vertelde ik Guus, dat hij nu kon zien hoe lang het stuk bot onderweg was geweest, voor het er uit was gekomen. Waar ik gehoopt had op enig begrip, werd ik weer eens met beide benen op de grond gezet. De kleine terrorist wreef er vervolgens heel fijntjes in, dat Boaz ook niet zo’n grote buik had waardoor het langer duurde! Dank je Guus, ik houd ook van jou kleine vriend.

Twee uur later lag hij huilend in mijn armen omdat hij zo’n pijn in zijn buik had. Hij wilde zijn Mama, zoals alle kleine kinderen onder dergelijke omstandigheden. Ik vertelde hem dat zijn moeder aan het werk was en dat hij het met mij moest doen waarbij ik mijn hand op zijn pijnlijke buik plaatste en hem geruststelde. “Maar je kunt Mama toch bellen?”: kwam er toen heel zielig uit en je maag krimpt als je dat kleine piepstemmetje zo hoort. Heel stoer, hield ik vol, dat ik de buikpijn wel even weg zou nemen en binnen tien minuten, was de spanning uit het witte gezichtje, werd mijn hand echt warm en meldde Guus, dat de buikpijn bijna weg was.  Zo blijkt maar weer, dat ook mannen eigenschappen hebben, die vaker uitsluitend aan moeders worden toegedicht.