Woensdag, 22-08-2018, 07.50 u.

Shit….!

Als ik om kwart voor zeven, wakker wordt op de bank, kijken twee grote bruine ogen mij aan. Ik heb een vreselijk droge bek en mijn nek en haren, zijn nog nat van het zweet. Op de salontafel liggen, geopende rollen glucosetabletten met mijn bril en telefoon ernaast. Langzaam dringt door, wat er gebeurt moet zijn en ik realiseer mij, dat de eigenaar van die mooi, bruine ogen, gistermiddag om vijf uur, voor het laatst uitgelaten is. Met de nodige moeite, kom ik omhoog van de bank en mijn pijnlijke spieren, vertellen me, dat ik behoorlijk getranspireerd moet hebben. Vochtverlies is de grote oorzaak van de spierpijn, in dit geval.

Alle lichten in de kamer en de keuken, zijn nog aan, de vaatwasser staat nog open, klaar om de laatste restjes vuile vaat te “ontvangen” en aangezet te worden. Houterig en stram, beweeg ik me naar het toilet, om een watersnood te voorkomen en meteen bedenk ik mij, dat Boaz op klappen moet staan. “Snel” pak ik een schoon shirt en ros ik een borstel door mijn haar. Als ik terug kom in de kamer, kijken die twee, trouwe, bruine hondenogen me hoopvol aan.

Tijdens het uitlaten van Boaz, bleek zijn blaas inderdaad aan lediging toe te zijn, het arme beest. Letterlijk zo trouw als een hond, heeft hij de hele nacht over mij liggen waken. Hij ligt nu languit in zijn bench, om de slaaptekorten in te halen, wat een loyaliteit. En neem van mij aan, dat loyaliteit, vreselijk kan snurken!

Ik probeer gisteravond te reconstrueren maar dat valt niet mee. Na het eten ben ik bij Marnix geweest om hem met zijn verjaardag te feliciteren, 32 is hij inmiddels en ik ben trots op hem. Ook zijn lief en de kleine Guus, maken mij trots, zonder enige twijfel. Daarna heb ik thuis nog een poosje in de tuin gezeten en heb ik Boaz nog even vermaakt met een tennisbal. Rond half tien ben ik naar binnen gegaan en ik heb na enige tijd de tv aangezet. Naast een docu over de tweede wereldoorlog, heb ik, met behulp van de moderne technologie, “The incredible Dokter Pol” terug zitten kijken en daar houd het ergens op. De wirwar van herinneringen geeft geen duidelijk beeld over de gebeurtenissen, die liggen, tussen het bewust tv kijken en het “bijkomen” op de bank om kwart voor zeven.

Dat mijn diabetes me opnieuw, flink te pakken heeft gehad en letterlijk heeft geveld, mag duidelijk zijn en dat het licht rond half twaalf uit is gegaan, ook. Maar de reden lijkt vooralsnog onduidelijk alhoewel ik, maar dat was al aan het begin van de middag, mijn oprit, grotendeels van onkruid heb bevrijd. Voor iemand anders een (vervelende) inspanning van een uurtje maar voor mij een hele klus. Iets anders kan ik niet bedenken omdat ik me vrij rustig heb gehouden. De dinsdag is altijd een “uithangdag” vanwege de “Opa-oppas-maandag” en dan plan ik zo weinig mogelijk in mijn agenda, om een beetje te kunnen trutten. Dat was vandaag niet anders, dus Joost mag het weten?

De komende dag c.q. 2 dagen gaan vermoedelijk voorbij met het nodige gepieker over een eventuele oorzaak en de bij de “coma” behorende, lichamelijke ongemakken. In geval van onduidelijkheid wordt je nl onzeker en vertrouw je, je eigen lichaam niet echt meer. Aangepaste verkeers-deelname dus met veel controle-momenten van de suiker, stel je eens voor! En dat is slechts 1 aanpassing in mijn levensstijl, -ritme, -tempo, nou ja, waar niet in?