De nood was hoog!

Als je als kind weet, dat er iets goed mis is met je naaste familie maar dat nog niet onderkend wordt door de medici, kom je voor situaties te staan zoals hieronder. Het stuk is niet bedoeld om na te trappen, mensen c.q. organisaties zwarte te maken of anderszins te sneren. Het is een kale constatering van feiten, verpakt in mijn persoonlijke belevenissen.

Donderdag, 01-02-2018, 21.00 u.

De nood was hoog!

Op woensdagmorgen om half 10 krijg ik een noodoproep, “Ik zit verstopt”. Duidelijke taal van een bekende stem en ik vraag of er al een dokter is gebeld. Ja dus, dat is inderdaad gebeurd volgens senior maar verder komt er weinig zinnige informatie uit. Hij kan me niet vertellen of de thuiszorg al is geweest en evenmin of hij zijn broodnodige laxeermiddelen al heeft genomen.

Ik besluit om niet naar de vergadering van de Historische Vereniging te gaan maar prioriteiten te stellen en senior te gaan assisteren. Hij lijkt me serieus nodig te hebben dus ga ik zijn verhaal maar eens aanhoren.

Hij vertelt dat de huisarts na haar spreekuur zal komen althans dat heeft hij zo begrepen. Gegeten heeft hij nog niet en dat wil hij ook niet, geen denken aan! Als de pijn in zijn darmen een beetje is gezakt, stuur ik hem onder de douche met de mededeling dat ik blijf zitten, zodat de dokter niet voor een gesloten deur staat. Om 12 uur is hij spik en span. Ik ga naar huis en als ik een half uurtje op de bank wil pikken, word ik achtereenvolgens gebeld door de assistente van de huisarts en een uiterst vriendelijke dame van het Rivas. Zo zal er door de apotheek een klysma bezorgd worden en dat wordt vanavond of morgenochtend door de thuiszorg “gezet”. Opdracht van de huisarts aldus de thuiszorg.

Echter als ik later met senior bel, is er nog geen huisarts geweest maar hij wacht het wel af. Ik dus ook en tussentijds krijg ik bericht van Vodafone dat mijn belminuten nagenoeg opgebruikt zijn en dat is me nog nooit gebeurd. Ik mag dus constateren dat ik het er serieus druk mee heb! Voorlopig laat ik het even rusten, het is mooi geweest voor vandaag. Nog even naar de Koperen Knop voor een preview van een expositie en daarna naar schilderles in Gorinchem. De dag is alweer om en ik weet niet eens dat hij al is begonnen.

Het is inmiddels donderdag en omdat boodschappen doen, gisteren enigszins mislukt is, wil ik dat gaan doen als mijn eigen hulp weg is en mijn lunch genuttigd. Voor die tijd heeft senior alweer gebeld dat hij dat klysma moet gaan krijgen (goed onthouden Pa!) maar dat hij geen wc-papier meer heeft. Ondanks de eigenlijk best verdrietige situatie, moet ik bijna in mijn broek pissen van de lach. Pa op de pot, met veel aandrang en bijbehorende shit en vervolgens een onnozele blik van “Potdomme, het wc-papier is op….!”. Veeg mij maar bij!

Om één uur ga ik naar hem toe met een rol closetpapier en met het doel, zijn boodschappenlijstje te halen. Gewapend met de voordeelkrant van Hoogvliet, kijk ik wat er allemaal nog meer nodig is buiten de zaken die hij al genoteerd heeft. Als we halverwege zijn komt een praktijk-ondersteunster uit de praktijk van de huisarts. Zij zit bijna een uur met pa en mij aan tafel en constateert dat de thuiszorg vermoedelijk in gebreke is gebleven. Ze onderneemt actie, luistert naar mijn verhaal en dat van Pa en trekt haar conclusies. Arme thuiszorg!

Plotseling vraagt ze aan mij of ik het allemaal kan behappen en ik pareer in de “van Bennekum-stijl”. Wil je een eerlijk antwoord of een politiek antwoord, is mijn reactie. Even moet ik slikken want het doet pijn om toe te geven dat het soms, over het randje is. Ik geef aan dat het voor mijn broer en mij behoorlijk veeleisend is en dat ik, er in ieder geval last van begin te krijgen. Ze begrijpt dat het allemaal wel wat veel is maar dat we dat liever niet toe willen geven. Ik zie dat deze vraag en het antwoord, iets doen met Pa maar dat zal hij misschien snel weer kwijt zijn. De praktijk-ondersteunster loopt om half drie, gelijk met mij naar de lift, we wisselen nog een aantal details en wetenswaardigheden uit. De cognitieve test die ze wilde doen, laat ze achterwege omdat hij de laatste tijd erg veel op zijn bordje heeft gekregen. Inmiddels weet ik ook dat de huisarts een zwak heeft voor Papa. Dat heeft die ouwe charmeur dan toch maar mooi voor elkaar! Het is en blijft een charmeur.

Tegen de klok van vijf, stap ik weer binnen met de boodschappen. De wc-deur staat open en ik zie een paar heftig trillende spillebeentjes op het toilet hangen. Geknoeide sigarettenas ligt op de grond van het toilet en in het fonteintje. Lijkwit met diep in de kassen liggende ogen, zittend op de pot en hij heeft het duidelijk niet te breed. Ik respecteer zijn privacy en ga de boodschappen opruimen terwijl ik hem vragen stel. Ze komen echter niet of nauwelijks aan omdat hij pijn in zijn lijf heeft. Hij blijft dan ook heen en weer lopen tussen zijn stoel in de kamer en het toilet, hij voelt zich duidelijk bijzonder oncomfortabel en ik heb met hem te doen.

Op de vraag of ik een dokter moet bellen, krijg ik een ontwijkend antwoord en ik besluit te bellen. Het is zes minuten over vijf en ik word doorgeschakeld naar de Huisartsenpost (HAP). Gelukkig krijg ik een bekende aan de lijn en ik doe mijn verhaal. Als het goed is kan er over een uurtje een dokter bij hem zijn maar als de situatie verslechterd, moet ik meteen bellen!

Tijdens mijn gesprek met de HAP, vindt de bevalling van senior plaats waar ik stilletjes al even op hoopte en je ziet hem gaandeweg opknappen. Hij wil toch graag een dokter zien dus ik bel nog even wat “nieuwe informatie” door aan de HAP. Komt goed, denk ik en inderdaad de dokter die komt, laat weten, na uitgebreid onderzoek, dat er op dit moment weinig is om ons zorgen over te maken. Er volgen nog wat instructies t.a.v. de thuiszorg en de huisarts en ze vertrekt weer.

Intussen heb ik gewoon een prak boerenkool en een bal gehakt met vette jus, voor Pa Piet bereid en die zet ik hem voor. Vet is goed om je darmen op gang te houden Pa, vertel ik hem en hij slikt het voor zoete koek want dat was vandaag het enige wat hij had gegeten.

Ik pak de map van de thuiszorg erbij om mijn bevindingen te noteren en vervolgens sta ik even perplex want tussen half drie en half vijf blijkt de thuiszorg te zijn geweest. Zij hebben Pa dus zijn klysma toegediend en dat…..had hij mij dus even niet verteld omdat hij het niet meer wist!

Om kwart over zeven stap ik thuis binnen en Boaz is dolblij dat ik er weer ben maar diep teleurgesteld dat ik geen puf meer heb om met hem te ravotten en te spelen. Zoonlief heeft hem gelukkig uitgelaten en blijkbaar heeft Boaz vandaag, vele malen gemakkelijker gescheten dan Opa van de flat!

Als ik om acht uur een flinke hap wil nemen van mijn “Big American Pizza”, gaat de telefoon: “Met Anneke van de thuiszorg, stoor ik?”……?!?!